( 58 ) 



Theilen schon einen uin den Zahnfortsatz gelegenen weiten 

 Ring, oder den Atlas. Das erwahnte Skeletstück, oder der 

 nachherige untere Hogen des Atlas, der aucli wohl der Körper 

 des Atlas genannt worden ist, war inassig gross und theilweise 

 knöchern, theilweise knorpelig. 



Bij de schildpadden treedt dus het merkwaardige verschijnsel 

 op, dat terwijl bij enkele — zoo als bij de door cuvier be- 

 schreven Chelys fimbriata — de eerste en tweede halswervel 

 zich volkomen, zoo verhouden als de overige halswervels, bij 

 de meeste andere daarentegen diezelfde eigenaardige modificatie 

 in de onderlinge verhouding van den eersten en tweeden hals- 

 wervel zich vertoont die men in het algemeen bij alle overige 

 Amnioten, dit is bij alle reptilien, vogels en zoogdieren ont- 

 moet, rntusschen is Chelys fimbriata niet de eenige repraesen- 

 tant onder de schildpadden, wiens eerste en tweede halswervel, 

 die der overige volkomen gelijkvormig is. Volgens peters ' ) 

 is de verhouding bij Hydromedusa Maximiliani (Euiys Maximi- 

 liani Mikan.) evenzoo en hetzelfde vond ik bij Chelodina longi- 

 collis, waar eveneens de eerste en de tweede halswervel geheel 

 op dezelfde wijze gebouwd zijn als de overige halswervels, zoo- 

 dat dit kenmerk misschien voor de geheele groep der Ghelydae 

 geldt. Onderzoekt men nu ook andere geslachten, dan is het 

 niet moeijelijk tusschen de beide uiterste gevallen, namelijk 

 het eene, waarin de atlas uit vier afzonderlijke stukken bestaat, 

 — en waarvan dan een stuk met den epistropheus is vergroeid 

 en diens processus odontoideus vormt — en het andere, waarin 

 atlas en epistropheus volkomen zoo als de andere halswervels 

 zich verhouden, verschillende overgangsvormen aan te toonen. 



Met uitzondering van de zoo even genoemde afwijkingen, 

 bestaat de atlas dus uit vier stukken waarvan een met het ge- 

 wrichtshoofd van den tweeden halswervel verbonden, diens pro- 

 cessus odontoideus vormt, terwijl de drie andere stukken te 

 samen den ring van den atlas vormen, namelijk de beide boog- 

 stukken en het sluitstuk, het laatste wordt dan door rathke 



*) W. Peters. Observaüones ad anatomiam eheloniorum, Diss, inaug. Berlin 

 1838 en verder in mullee's Arckiv 1839, p. 280. 



