( 136 ) 



hang gebracht of zelfs voor phylogenetische beschouwingen ge- 

 bruikt worden. 



Tot de laatste groep schijnt mij eene bijzonderheid te behooren, 

 welke bij de eigen strekspier van den wijsvinger, musc. indicator, 

 somtijds is waar te nemen. 



In den als norma aangenomen toestand, behoort deze spier, 

 zoo als bekend is, tot het stelsel van spieren dat aan de rugzijde 

 van den voorarm, met schuinsch verioopende vezelen de as van 

 den voorarm kruist. Zij ontspringt dan naast en samenhangend 

 met den langen uitstrekker van den duim aan de naar het 

 spaakbeen gekeerde vlakte der ellepijp en aan den tusschen - 

 beensband, gaat als een geheel zelfstandig spieriichaam in een 

 pees over, welke met de algemeene vinger-strekspier in één vak 

 van den handrugband gelegen is, en welke vervolgens naast de 

 wijs vin gei*- pees van die algemeene strekspier verloopt. 



Zij heeft dus door dit verloop, na haar oorsprong niets meer 

 gemeen met de lange strekspier van den duim. h\ gewone ge- 

 vallen is in de groote, en door de verplaatsing van het os 

 metacarpi pollicis zoo rekbare eerste tusschenbeensruimte op den 

 rug der hand ook niets van een samenhang tusschen wijsvinger- 

 en duimpezen te vinden. 



De bijzonderheid, welke ik wensch te beschouwen, komt nu 

 in de hoofdzaak daarop neer, dat somtijds de pezen van den 

 landen duimstrekker en van den eigen strekker des wijsvingers 

 in de straks genoemde eerste tusschenbeensruimte met elkander 

 in samenhang blijken te staan. 



Tk werd tot het ontdekken dezer bijzonderheid het eerst 

 geleid door eene gedwongene buitengewone oplettendheid op mijne 

 eigene rechterhand In den winter van 1875 — 1876 had het 

 spatium interosseum tusschen duim en wijsvinger van die hand, 

 even als de gansche handrug en verder de geheele arm, zeer te 

 lijden door eene hevige, na lijkinfectie aan den duim ontstane 

 subfasciale phlegmone, met phlebitis, lymphangoïtis, diepe abs- 

 cessen en zoo voort. In dat spatium interosseum primum 

 echter was niet, zoo als elders, suppuratie ontstaan. 



Na eene onbewegelijkheid van eenige weken brak de tijd aan, 

 waarop men weder passieve en actieve bewegingen met de tot 

 het uiterste vermagerde hand en arm kon gaan beproeven. Voor 



