( 146 ) 



kige ontwikkeling van den eigen langen buigspier van den duim. 

 Lag het op mijn weg het gansche vraagstuk grondig na te gaan, 

 dan zou ongetwijfeld blijken dat de lange buigspier van den 

 duim een even illusoir kenmerk der menschelijke specificiteit is 

 als de tegenstellende duimspier (opponens), waarin vóór eeniL'e 

 jaren sommige ontleedkundigen een der gewichtigste verschillen 

 tusschen aap en mensch meenden te moeten zien. De hoofd- 

 zaken voor zulk een betoog zijn zelfs reeds in de medegedeelde 

 feiten niet moeielijk op te merken. 



Doch ik moest dat overzicht alleen geven om den grondslag 

 voor mijne beschouwing der vingerstrekkers te verkrijgen. Als 

 men eene genoegzame hoeveelheid vooringenomenheid bij de 

 oorspronkelijke onderzoekers in aanmerking neemt, is het niet 

 moeielijk orde in den schijnbaren chaos te vinden. Ik bepaal 

 mij tot twee opmerkingen. Ten eerste is het en bij bischoff 

 en bij gratiolet duidelijk, dat zij van het begrip van een eigenen, 

 zelfstandigen, buigspier van den duim geheel willekeurig en naar 

 eene oppervlakkige beschouwing van den toestand der spieren 

 bij den mensch uitgaan. Het zou, bij een ruimere beschouwing, 

 blijken dat hetgeen zij bij apen en lagere zoogdieren vinden, 

 met het voorkomen der lange buigspier van den duim bij den 

 mensch veel beter langs den weg der phylogenese in overeen- 

 stemming is te brengen, dan met het denkbeeld eener eerst bij 

 den mensch waarneembare, opzettelijk voor zijne behoeften in 

 het leven geroepen inrichting *). En — mocht men, naar de 

 letter, de morphologische beschouwing juist noemen, dan valt, 

 ten tweede, de vooringenomenheid nog meer in het oog wanneer 

 wij vooral gratiolet op eens het gebied der morphologie met 

 dat der physiologie zien verwarren. /'L'anatomie revele des dif- 

 férences profondes et réellement typiques entre Fbomme et les 

 singes les plus élevés" — zegt hij. Ik meen dat ook dit on- 

 juist is; maar hooren wij nu zijne gevolgtrekking: //Ie pouce 

 est donc entrainé dans les mouvements communs de flexion et 

 n'a aucune liberte"! En verder nog: //j'insiste sur les difleren- 



*j Vooral de bij den mensch nu en dan voorkomende samenhang tusschen de 

 pees van den zoogenoemd geheel zelfstandigen ei^en duimbuiger en de wijsvinger- 

 pees van den diepen buiger (eene ware *Affen-ahnlichkeit'M p as t i n de opvatting 

 van Gbatiolet bijzonder slecht. (Henle, Muskellehre, S. 196). 



