( 149 ) 



2o. Als men anatomisch en morphogenetisch spieren bestudeert, 

 moet men zich tot dat gebied bepalen, en de bewegingen, welke 

 men aan die spieren toeschrijft, geen invloed laten hebben op 

 onze gevolgtrekkingen. Daarentegen kimnen bij eene ruimere 

 beschouwing der zaak, de werkelijk door een ligchaamsdeel uit- 

 gevoerd wordende bewegingen misschien de morphologische bij- 

 zonderheden verklaren *). 



Na deze opmerkingen over het spierstelsel der vingers, bij 

 de zoogdieren, in het algemeen, meen ik, terugkeerende tot den 

 musculus indicator en extensor pollicus longus, te mogen stel- 

 len : dezelfde grondvormen komen bij alle vingers bezittende 

 zoogdieren voor. — Het overzicht, dat onvermijdelijk ook het 

 stelsel der buigspieren kort vermelden moest, heeft tevens reeds 

 voor een deel geleid tot het te bereiken doel: het m ''t licht 

 stellen van den samenhang tusschen de pezen der beide ge- 

 noemde spieren als een theromorphie. 



Het blijkt dat, reeds bij de lagere zoogdieren, met gebrekkig 

 ontwikkeld stelsel van teenen of vingers, de grondslag voor 

 tweederlei vingerstrekkers bestaat. Steeds treft men bij den 

 algemeenen vingerslrekker (d. i. de recht verloopende extensor 

 quatuor digitorum van den mensch) een aantal andere bundels 

 aan, in oorsprong met de algemeene strekspier verbonden, en 

 naar de organisatie van de voorste ledematen, zeer verschillend 

 eindigende. Reeds bij het wat vingers betreft, zeker niet ruim 

 bedeelde paard, komt toch naast een extensor digitorum com- 

 munis, een andere voor, die door de hippotomen extensor late- 



begrip dau de kennis der feiten uit de zoötomie. Van den ruensch uitgaande, schijnen 

 de apen geen eigen lange buigspier van den duim te hebben ; maar juister zegt 

 men dat de spier van den mensch een meer ontwikkelde en zelfstandiger geworden 

 deel van den musculus flexor profundus der apen is. 



*) Tot opheldering van de schijnbare verwarring, welke in het begin van het 

 overzicht der uitspraken van de onderzoekers en schrijvers over dit onderwerp 

 op te merken is, moet ik nog vermelden, dat harting blijkbaar bedoeld heeft, 

 dat de musculus flexor (niet de extensor) pollicis longus alleen bij den mensch 

 voorkomt. In een kort overzicht, als H. geeft is het daarenboven begrijpelijk, 

 dat hij de betrekkelijke zelfstandigheid van dien flexor, wat het voorkomen eener 

 geïsoleerde radiale oorsprong betreft, op zijne vorige bladzijde (275) niet opzet- 

 telijk vermeldt. 



