( 15* ) 



Daarentegen kon ik door de welwillendheid van ons medelid 

 hoffmann, de voorste ledematen van den Potto en van Cerco- 

 pithecus cynoinolgus ontleden, en zoo mij ook een zelfstandig 

 oordeel vormen over de bijzonderheden in handboeken en mo- 

 nographiën omtrent de overige spieren van de voorste ledematen 

 der apen vermeld. 



Het bleek mij nu bij Cercopithecus Cynomolgus ten duide- 

 lijkste, dat daar, waar de vingers voor eene geïsoleerde beweging 

 wel geschikt zijn, maar toch door de leefwijze van het dier 

 meer gemeenschappelijk bewogen worden, de pezen der alge- 

 meene strekspier veel meer dan bij den mensch samenhangen, 

 en als het ware eene pees vliezige uitbreiding vormen, in welke 

 de vier pezen als dikkere, meer zelfstandige strooken voorkomen. 

 Terwijl bij de antiiropoïde apen het schuinsche vingerstrekker- 

 stelsel, even als bij den mensch, tot afzonderlijke spieren ont- 

 wikkeld voorkomt, zoodat een extensor pollicis et indicis geheel 

 zelfstandig bestaan, is bij Cercopithecus de toestand nog een 

 minder gedifferentieerde. In mijne praeparaten vind ik het vol- 

 gende : de extensor communis ontsi ringt, even als bij den mensch, 

 van den buitenknokkel van het opperarmbeen, en vormt een 

 evenwijdig aan de lengteas van den voorarm verloopend spier- 

 lichaam, dat boven het handgewricht in een pees overgaat, welke 

 in een koker van het ligamentnm armillare bevestigd wordt, 

 waarna de zoo even vermelde peesvliezige uitbreiding op den hand- 

 rug tot stand komt. Bij het spiei lichaam voes?t zich gedurende 

 zijn loop langs den voorarm een niet minder sterke spier, die 

 langs de naar de as van den voorarm gekeerde vlakte der ulna 

 en van het lig. interosseum ontspringt, en met schuinsch naar 

 de eerste spier verloopende vezels zich boven het handgewricht 

 onder haar schuift, en zich dan gedeeltelijk met haar verbindt. 

 Een geheele versmelting vindt echter niet plaats; men ziet dat 

 schuinsche spierstelsel in de pezen voor den wijsvinger en voor 

 den duim overgaan, welke afgescheiden van de pezen van den 

 algemeenen strekker verloopen. Vooral die voor den duim blijft, 

 wegens zijn divergeeren naar de duimzijde geheel zelfstandig. 

 Trekt men de laatste eensdeels, het peesvliezige blad van den 

 algemeenen vingerstrekker anderdeels in dwarse richting aan, dan 

 ziet men dat zij door eene dunne peesvliezige uitbreiding met 



