( 1--6 ) 



in verschillende, bepaalde, slechts binnen de grenzen der stam- 

 verwantschap nu en dan variüerende, vormen tot ontwikkeling 

 komt, lii^t buiten mijn bestek. Zij vormt een moeielijk maar 

 aantrekkelijk onderwerp voor nasporing. Er zou in de eerste 

 plaats orde en licht moeten gebracht worden in den chaos der 

 meeningen omtrent de zoogenoeinde homologie der voorste en 

 achterste ledematen. Wanneer men weet uat heden ten dage 

 nog op schijnbaar deugdelijke gronden kan verdedigd worden 

 dat de spieren, die zich aan de knieschijf vasthechten oorspron- 

 kelijk overeenstemmen met de spieren die den voorarm buigen 

 (albrfcht), terwijl bij den eersten oogopslag de knieschijf 

 en het olecranon humeri volkomen overeenkomstige deelen schij- 

 nen te zijn, om van andere merkwaardig verschillende denkbeel- 

 den te zwijgen, is het duidelijk welk eene duisternis hier nog 

 heers cht. 



Gesteld dat men in dit opzicht op vasten bodem stond, dan 

 zou vervolgens de belangrijke bandbeweging, welke als pro- en 

 snpinatie bekend is, in de nederd^lende orde der zoogdieren 

 moeten worden bestudeerd, liet mechanisme van radius en uina, 

 de stand van het os humeri en zijne brein-verwarrende zooge- 

 noemde '/torsie", zouden tot klaarheid moeten komen, en — 

 de genetische beteekenis van de twee stelsels van vinger strek- 

 spieren, het rechte en schuinsche, zoude in nog veel helderder 

 licht verschijnen, dan ik er, bij mijne beperkte beschouwing op 

 kon laten vallen. De musculus supinator brevis, de merkwaar- 

 digste der schuinsche voorarmspieren, van welken ik in het ge- 

 heel geen gewag maakte, omdat hij wel met de beweging der 

 geheele hand, maar niet met die der vingers in verband staat, 

 zou dan te samen met de door mij beschouw-de vingerstrekkers 

 en met de overige, bij den mensch of de lagere zoogdieren 

 meer of minder zelfstandig voorkomende, uit allengs zich ont- 

 wikkelende bijzondere bewegingen der voorste ledematen, moeten 

 worden afgeleid. Het zou dan van zelf ook blijken, dat zij 

 meer en meer schuinsch moesten gaan verloopen, tegenover de 

 evenwijdig aan de voorarm-as blijvende spieren. 



Utrecht, Januari 1879. 



