( 194) 



vormen waarop men vruchtbaar voort kan bouwen, terwijl men 

 er intusschen reeds partij van trekt. 



De geschiedenis der kinakultuur op Java en in Britsch-Lidië, 

 is die van afwisselende illusiën en teleurstellingen. Dat konde 

 zij slechts zijn, omdat men veelal voorbarig was, ja meermalen 

 ook niet zonder passie bleef. Men wenschte te spoedig, groot- 

 sche uitkomsten en wilde steeds verklaren en besluiten, waar 

 men nog maar eenzijdig, ja soms zelfs, verkeerd had waarge- 

 nomen. 



In het jaarverslag over 1865, schreef ik: 



//Nog is de wetenschap niet op het al-verklarend en voor- 

 //zeggend standpunt, dat zij later zal innemen en nog mogen 

 //wij derhalve denken aan grillen van het plantenleven en ver- 

 //borgen natuurkrachten, om niet te spreken van plaatselijke en 

 //tijdelijke plagen, waaronder wij vernieling door dieren, ver- 

 woestingen door atmospherische invloeden enz. rekenen". 



Voortdurend werd er naar gestreefd om uit de massa van 

 beschikbare kinasoorten en variëteiten, die bij voorkeur te ver- 

 menigvuldigen, welke door de wetenschap als de meest deugd- 

 zame waren aangewezen. De planter liet zich voorlichten door 

 de scheikundige analyse van den kinabast, omdat hij terecht 

 van oordeel was, dat de kinine-rijkste soorten en variëteiten, 

 de meeste aanbeveling blijven verdienen, zoo men ze met be- 

 trekkelijk gelijke moeiten en kosten produceeren kan. 



De scheikunde achtte zich genoegzaam voorbereid en gereed, 

 maar juist hare aanwijzingen hebben ons bij herhaling teleur- 

 gesteld, want de voortschrijdende wetenschap en ervaring, leer- 

 den ons dat, hoe goed en stellig men het ook meende, in zake 

 scheikundige onderzoekingen van kinamateriëel alweder niet het 

 laatste woord gesproken was. 



Zoo vond men b. v. in een bast een groot alkaloïd-gehalte 

 en proklameerde hem dan voor rijp en waard om gekweekt te 

 worden. Soms meende men, — geschiedenis der Cinchona 

 Pahudiana, — aanvankelijk met een gering gehalte tevreden 

 te mogen zijn, omdat t men de toename met den leeftijd dacht 

 te kunnen voorspellen. 



Jaren lang, bepaalden de analytici alleen het totaal der 

 alkaloïden van eenen bast, met aanwijzing voorts van wat daar- 



