( 325 ) 



dan drie, tamelijk breede, evenzoo ongekleurde en uitwendig gladde 

 naar buiten uitpuilende banden of balken, (Eig. £, 3, 4, 6, &, b<) 

 welke ongeveer ter hoogte van den aequator der spoor zich uit- 

 strekken tusschen de uiteinden van twee aangrenzende lijsten, zon- 

 der intusschen dezf> ergens te raken. Zij vormen daardoor om deze 

 lijsten een aan de hoekpunten niet gesloten gelijkzijdigen drie- 

 hoek, wanneer de spoor op de gewelfde of spherische buitenzijde 

 ligt. Bij de sporen van Gl. flabellata komen twee zulke balken , 

 evenwijdig aan en dicht bij de ééne lijst voor, en ter weder- 

 zijde van deze één balk (Fig. 16, 17.). 



Wanneer men op de bekende wijze (namelijk, na ze vooraf 

 in gom, met een weinig rietsuiker gemengd, ingesloten en te 

 droogen gelegd te hebben) doorsneden van de sporen maakt, 

 vindt men den wand uit verschillende lagen bestaande. Eene dnnne 

 buitenste laag, die men episporium (Eig 9, ep.) zou kunnen 

 noemen *), eene middelste, dikkere, exosporium, (Eig 9, &«.), 

 die vooral sterk ontwikkeld is ter plaatse waar zich de balken be- 

 vinden, en dan soms duidelijk uit onderscheidene, innig samen- 

 hangende, maar waarschijnlijk in watergehalte verschillende lagen 

 bestaat, en eindelijk eene binnenste laag, die gewoonlijk endospo- 

 rium (Eig. 9, end.) wordt genoemd. Al deze lagen, vrij innig sa- 

 menhangende, zijn zeer resistent tegen reagentia en zwellen weinig 

 of niet op. Met sterke kali worden zij geel, met sterk zwavelzuur 

 verbleeken zij aanvankelijk en bij langer inwerking worden zij violet 

 bruin, zonder de scherpe omtrekken te verliezen ; jodium wordt door 

 het exosporium weinig, door het endosporium wat meer opgenomen. 

 Met chlorzinkjod of met jodium en zwavelzuur wordt de kleur 

 bruingeel, niet alleen wat het exosporium, zooals gewoonlijk bij 

 de sporen der varens, maar ook w T at het endosporium betreft. 

 Zelfs na voorafgaande behandeling met kali of met salpeterzuur 

 kon ik noch bij exosporium, noch bij endosporium de ken- 

 merkende blauwe verkleuring te voorschijn roepen. 



*) Tenzij men dien naam alleen geve aan het soms ontbrekende omhulsel, dat 

 als overblijfsel van de moedercel der spoor te beschouwen schijnt, (zie tschis- 

 tiakofï Ann. d. se. at. 5e S&r XIX, p. 225 en 277, jonkman, Bot. Zat. 1878, 

 p. 134), in welk geval de genocm.le buitenste laag een deel van het exosporium 

 uitmaakt. 



