( 89a ) 



rekent in plaats van de betrekkingen af te leiden uit de wer- 

 king van gesloten stroomen van eindige afmeting op elkander 

 en op een stroomelement, wat, daar de proeven toch genomen 

 worden met stroomen van eindige afmetingen, natuurlijker schijnt. 

 Zulks is door hem verricht in een afzonderlijk betoog als aan- 

 hangsel tot de verhandeling van den Heer korteweg gevoegd. 

 Terwijl dan drie onbekende functiën moeten overblijven, 

 treedt de schrijver niet in een nader onderzoek dier grootheden, 

 breekt, wat te bejammeren schijnt, hier zijne theorie af om nu 

 de bestaande theoriën op electrodynamisch gebied aan zijne 

 formulen te toetsen en te doen zien dat zij allen uit zijn 

 meer algemeene theorie kunnen worden afgeleid. Dit vormt 

 het derde en laatste gedeelte zijner verhandeling. 



Achtervolgens worden de theoriën besproken van ampère, 

 van grassmann, waarbij alle ponderomotorische krachten lood- 

 recht staan op het element waarop zij werken, van stefan, die 

 beide theoriën tot één tracht te brengen. Hierop volgt de 

 potentiaaltheorie; na eene korte uiteenzetting van de betrek- 

 kingen, die tusschen de functiën ontstaan als men aanneemt 

 dat de krachten eene potentiaal bezitten, welk gedeelte echter 

 aan duidelijkheid van voorstelling te wenschen over laat, 

 wordt aangetoond dat krachtwerkingen tusschen zoogenaamde 

 onvolledige elementen, d. i. tusschen zulke als ampère onder- 

 stelt, geen potentiaal bezitten kunnen. 



Deze potentiaaltheorie wordt met die van neumann en helm- 

 holtz vergeleken. Zij laat zich met beide vereenigen. Schrij- 

 ver bepaalt de waarden die de functiën alsdan verkrijgen; het 

 blijkt dat ook dan koppels moeten aangenomen worden al zijn 

 zij door helmholtz niet uitdrukkelijk vermeld. Een onder- 

 zoek omtrent de werkingen van en op onvolledige stroomele- 

 menten sluit zich hierbij aan ; de gegevene formulen maken 

 het o. a. mogelijk ieder met deze algemeene theorie verkregen 

 resultaat om te zetten in de theorie van helmholtz. 



Na bij het onderzoek van wand te hebben stilgestaan, wor- 

 den ten slotte kortelijk de theorie van weber en de nieuwe 

 theorie van clausius besproken; de eerste leidt voor de pon- 

 deromotorische krachten tot de wet van ampère, de tweede tot 

 de wet van orassmann. 



