(4) 



stig met het slangen-vergift, weinige of geene toxische werkda- 

 digheid openbaart, althans in betrekkelijk geringe dosis bij het 

 inbrengen in de maag, bij z.g. toediening per os. Doch het 

 sterkst trok, voor dit vraagstuk, mijne aandacht, dat christi- 

 son voor het vergift van Naja tripudians meer. en brainard 

 voor dat van Crotalus horridus daud., bij inoculatie-proeven 

 op dieren, onafhankelijk van elkaar, hadden waargenomen, dat 

 daarbij verlamming van de beweegzenuwen (de later gebleken 

 hoofd werking van het curare) op den voorgrond scheen te treden. 

 Deze, trouwens reeds lang te voren door anderen gedane, vraag 

 werd sedert ook door cl. bernard en door pelikan, bijna 

 gelijktijdig, opnieuw ter sprake gebracht. Hunne, mijns inziens, 

 niet streng genoeg in vergelijkenden zin genomen dierproeven 

 en reactiën hebben echter ten dezen opzichte tot een grooten- 

 deels ontkennend resultaat geleid. 



Ook de Heer th. hüsemann, — die mij de eer aandeed, 

 in zijne vergiftleer *), mijne bewerking van het hoofdstuk der 

 //Venena sagittaria", evenals die der meeste andere onderwerpen 

 uit het Planten- en Dierenrijk, immers in substantie, in haar 

 geheel over te nemen — roerde dit punt met een enkel woord 

 aan, doch ais eene vluchtige //Hypothese", die naar zijn ge- 

 voelen //völlig muss wegfallen". 



Het verschafte mij, ik beken dit, wel eenige Schadenfreude, 

 toen ik eenige jaren daarna, in 1867, in het Supplement op 

 zijn Handboek, zijne nadere verklaring lezen mocht : in curare, 

 dour appuhn, veelvuldig voor medisch en physiologisch gebruik 

 geleverd, //selbst Schlangen-zahne gesehen zu haben" !, zonder 

 daarbij thans mijne bovengenoemde //hypothese" te herdenken. 



anderen, een bundeltje curare-blaaspijltjes, uit W est- Indië afkomstig, ten geschenke 

 voor mijne bemoeijingen in bet determineren van eenige toxicologische zeldzaam- 

 heden uit de collectie van het Genootschap. Volgens gedane opgave, waren deze 

 pijllies daar aangekomen in 1802! Bij onderzoek bevond ik ze toen ('t was tus- 

 Bchen 1850 en 1860) nog zeer krachtig werkzaam. Dezer dagen verzocht ik den 

 Heer binnendijk, Officier van Gez. der Ie klasse te Amsterdam, deze pijltjes op 

 nieuw te beproeven, waaraan deze terstond, met zijne mij bekende uitstekende zaak- 

 kennis en welwillendheid, heeft voldaan. Het bleek, dat ze nu nog altijd — dus 

 na meer dan 11 jarigen ouderdom — onverzwakt de karakteristieke curare-werking 

 hebben behouden. 



*) Jlandbuch der Toxicologie, 1862, S. 522—529. 



