( 6 ) 



//De moederplant" zeg ik, want, afgaande op onze kennis van 

 de onderzochte Aziatische en Afrikaansche pijlvergiften, zou hier 

 insgelijks kunnen worden voorondersteld, gelijk werkelijk door 

 meerderen onnadenkend wordt gedaan, dat aan alle curare- vari- 

 ëteiten, in de hoofdzaak, één en dezelfde vergiftplant ten gronde 

 ligt. Deze toch — op het opmerkingswaardige hiervan heb 

 ik reeds gewezen — vertoonen alle, op kleine verschillen na, 

 eene overeenkomstige physiologische werking. Even zeker als 

 het oepas radja de tetanische stfryc/mme-verschijnselen laat waar- 

 nemen, het oepas antsjar en het Afrikaansche pijlvergift, respec- 

 tievelijk, de hartverlammende werking der anüarine (van mulder) 

 en der strophanthine (van fkaser) openbaren, zóó uiten zich 

 al de onderscheidene specimina van het curare, uit welke 

 oorden van Zuid-Amerika dan ook verkregen, zeer kenmerkend, 

 door hun ongemeen krachtig paralyseerend vermogen, uitsluitend 

 op de peripherische be weegzenuwen, zonder gelijktijdige opheffing 

 der spierprikkelbaarheid, een vermogen, dat thans algemeen aan 

 de, uit hen te bereiden, en insgelijks analoog werkende, curarine 

 (van preijek) *) wordt toegeschreven. 



Met de gevolgtrekking echter, om uit de physiologische wer- 

 king tot de identiteit der moederplant te besluiten, behoort men, 

 zonder het botanisch bewijs, zeer voorzichtig te zijn. Immers 

 schijnt niet alleen het vergift van sommige tropische slangen, 

 maar ook dat, hetgeen uit aethyl-, amyl- en methyl- verbindingen 

 of derivaten van narcotine, atropine en andere planten-alcaloïden, 

 kan worden verkregen, bijv. de cotarnine (van wöhler), in 

 meerdere of mindere mate, analogie in werkingswijze met de 

 curarine te vertoonen. 



Ook mag nog minder uit het oog worden verloren, dat de 

 werkzame beginselen van meerdere planten uit geheel verschil- 

 lende orden dan die, waartoe, vroeger of later, //de moeder- 

 plant' ' van het curare gezegd werd te behooren, evenzeer een 

 curarine-achtig vermogen op de motorische zenuwen bezitten. 



*) Is deze wel een waar ptanten-siicaloïde ? Of hare formule (C 6 H 15 N) wel geheel 

 vaststaat, zou ik, na de proeven van koch, betwijfelen. Het was, dunkt mij, eene 

 niet ondankbare taak voor de scheikundigen, om eene vergelijking tusschen haar 

 en de z. g. echidnine of viperine (van Lucien Buonaparte), eene mede stikstofhou* 

 dende extractiefstof uit slangen-vergift, te bewerkstelligen. 



