( 52 ) 



van plantencellen op, volgens welke de snelheid, waarmede 

 nieuwe moleculen celstof tusschen de reeds bestaande afgezet 

 worden, in de eerste plaats afhangt van de uitrekking, die de 

 celwand door den inhoud ondervindt. De inhoud neemt door 

 osmose water uit zijne omgeving op en zet zich daardoor uit; 

 tengevolge hiervan wordt de celwand uitgerekt en gespannen. 

 Deze spanning tusschen wand en inhoud draagt den naam van 

 turgor. De belangrijkheid van dezen turgor voor den groei blijkt 

 o. a. uit zijn algemeen voorkomen in groeiende organen en 

 cellen en uit het feit, dat snelgroeiende plantendeelen in den 

 regel een aanzienlijker turgoruitrekking vertoonen dan langzaam 

 groeiende. 



Uit deze theorie mocht met waarschijnlijkheid het vermoeden 

 afgeleid worden, dat ook bij de groeikrommingen de turgor een 

 belangrijke rol zou spelen. Eeeds vroeger had dutrochet de 

 meening geuit, dat de osmotische spanning der cellen een der 

 voornaamste factoren der bedoelde verschijnselen was, maar zijne 

 beschouwingen waren door verschillende omstandigheden langza- 

 merhand op den achtergrond geraakt. 



Een vernieuwd onderzoek omtrent de rol van den turgor 

 bij de groeikrommingen was dus noodzakelijk, vooral ook, omdat 

 uit de theorie van sachs geenszins met zekerheid kon worden 

 afgeleid, of de uitwendige krommingsoorzaken rechtstreeks, dan 

 wel indirect, door bemiddeling van den turgor, op den groei 

 inwerken *"). 



Voor zulk een onderzoek ontbrak echier eene methode, daar 

 het niet mogelijk was, het aandeel van den turgor en dat van 

 den groei aan eene kromming experimenteel van elkander te 

 onderscheiden. Vandaar dat men trachtte langs omwegen, door 

 vergelijking met andere bewegingsverschijnselen, het doel te be- 

 reiken. Men heeft getracht, de krommingen van veelcellige 

 groeiende organen (want alleen van dezulken is hier sprake), 

 uit de overeenkomstige verschijnselen te verklaren, die bij een- 

 cellige organen waren waargenomen. Anderen hebben gemeend, 

 een beter punt van vergelijking in veelcellige, volwassen blad- 



*) Vergelijk sachs Lehrbuch der Botanik, 4 Ed. p. 815. 



