( 55 ) 



Veel minder is het mijn plan, de theoretische beschouwingen 

 over de oorzaken dezer krommingen kritisch te behandelen ; deze 

 beschouwingen toch, door tal van onderzoekers, en dikwerf met 

 een zeer onvoldoend materiaal van empirische feiten aangesteld, 

 loopen zóó zeer uiteen, en zijn in den regel zoodanig met 

 elkander in tegenspraak, dat slechts een zeer uitvoerige behan- 

 deling van het vóór en tegen van alle meeningen eenig nut zou 

 kunnen hebben. Al deze beschouwingen hebben zoo goed als 

 geen invloed op mijn experimenteele onderzoekingen gehad, daar 

 ik van den beginne af een geheel anderen we^ heb ingesla- 

 gen. Ik beperk mij daarom tot de bespreking van proeven 

 en ervaringen, en behandel onder deze alleen diegene, die tot 

 de door mij te behandelen vraag naar het aandeel van turgor 

 en groei in een meer rechtstreeksch verband staan. Ik begin 

 met dutrochet, wiens ontdekking der osmose hem de aanleiding . 

 gaf om te onderzoeken, in hoeverre ook bij deze verschijnselen 

 osmotische werkingen in het spel zijn *). Hij vond, dat in 

 organen, die het vermogen bezitten, zich onder den invloed van 

 zwaartekracht of licht te krommen, steeds een spanning tusschen 

 de verschillende weefsels bestaat, en dat deze spanning op de 

 osmotische werking van de cellen van het parenchjm berust» 

 Splitste hij een jongen stengel overlangs in twee helften, dan 

 kromde deze zich terstond met de epidermis concaaf. Door op- 

 neming van water werd deze kromming aanzienlijk versterkt, door 

 den invloed van suikerwater echter verminderd of zelfs in de 

 tegenovergestelde overgevoerd ; de weefselspanning berustte dus 

 op //osmose impletive ,, der parenchymcellen. 



Om nu na te gaan, of bij de krommingen onder den invloed 

 van de zwaartekracht deze weefselspanning veranderde, liet hij 

 jonge stengels zich buigen, en splitste ze daarna in twee helf- 

 ten. De concave helft kromde zich sterker, de convexe ont- 

 kromde zich min of meer, en werd zelfs in vele gevallen weer 

 recht. Dutrochet vatte de beteekenis dezer waarneming zoo 

 op, dat de concave zijde haar normale streven om zich te krom- 

 men behield, terwijl de convex wordende zijde dit streven ver- 



*) Dutrochet, Mémoires, Edition Bruxelles 1837, j>. 266 et 324, 



