( 58 ) 



Minder gelukkig was hij in zijn pogingen, om de mechanica 

 der opwaartskromming aan het licht te brengen. Hij meende, 

 dat slechts twee oorzaken daarvoor denkbaar waren, n.1. een 

 toeneming van het uitzettingsstreven van het parenchym der onder- 

 zijde, of een vermindering der elasticiteit, verbonden met toe- 

 neming der rekbaarheid van de passieve weefsels dier zijde. Zijne 

 proeven leidden hem er toe, de laatstgenoemde mogelijkheid voor 

 de ware oorzaak aan te zien. 



Het gestelde alternatief omvatte niet alle mogelijke oorzaken, 

 en zijne proeven waren niet vrij van bedenkingen. Wat het 

 eerste betreft, was het evengoed denkbaar, dat de kromming door 

 een toeneming van de groeisnelheid aan de onderzijde werd ver- 

 oorzaakt, een omstandigheid waarop wij weldra terugkomen. Yan 

 zijne weinig talrijke proeven citeer ik de volgende *). //Entfernt 

 man Epidermis, Rinde und Holz von einem aufwartsgekrümmten 

 Spross mit geringer Kindenentwickelung, so richtet sich der ent- 

 blösste Markcylinder grade/ 1 Hierin ziet hopmeister het bewijs, 

 dat het merg, hetwelk het voornaamste deel van het zich uitzet- 

 tende weefsel is, geen actief aandeel aan de kromming neemt. 

 Deze conclusie is later door proeven van sachs bevestigd, die 

 aantoonde dat rechte, van de omgevende weefsels bevrijde merg- 

 cjlinders zich niet opwaarts krommen, als men ze horizontaal 

 legt. Maar de verdere conclusie van hoemeister, dat dus de 

 vaatbundels en de epidermis der onderzijde rekbaarder geworden 

 moeten zijn, is om vele redenen niet gerechtvaardigd, o. a. omdat 

 de weggenomen schorsstrooken ook het buitens Ie gedeelte van 

 het actief zich uitzettende parenchym bevatten. 



Dat in het merg de oorzaak der kromming niet moet gezocht 

 worden, daarvoor pleiten, behalve de genoemde proeven van 

 hofmeister en sachs, nog verschillende andere feiten. Ten eerste 

 de omstandigheid, dat het merg het centrum van den zich krom- 

 menden tak inneemt ; de lengte-verandering van het merg zal dus 

 bij een passieve buiging veel geringer zijn dan die van de schors 

 der concave en der convexe zijde ; omgekeerd, zullen krommende 

 krachten nergens ongunstiger kunnen worden aangebracht dan 

 juist in het merg. Daarom mag het reeds a priori als waar- 



•) 1. c p. 286. 



