( 591) 



schijnlijk beschouwd worden, dat de oorzaak der kromming in 

 de peripherische weefsels zetelt. Hiervoor pleit hetgeen wij 

 omtrent den zetel der geotropische kracht in de knoopen der 

 grassen en in wortels weten. Bij de eersten toch is alleen de 

 peripherie, de bladscheede, actief: de stengel, die het centrum 

 van het gewricht inneemt, is geheel, of zoo goed als geheel pas- 

 sief. Evenzoo is bij de wortels de vaatbundei, die zich bij de 

 geotropische kromming passief gedraagt, in het midden gelegen, 

 het parenchym, dat daarbij een actieve rol speelt, aan den om- 

 trek. Het zou niet moeilijk zijn, dezen regel door meer voor- 

 beelden te staven. 



Men kan zich door een zeer eenvoudige proef gemakkelijk 

 overtuigen, dat ook bij stengeldeelen het centrale merg voor de 

 geotropische krommingen niet noodig is. Hiertoe neemt men 

 dikke jonge stengels van Nicotiana Tabacum of Helianthus annuus 

 en boort met een kurkboor voorzichtig het centrale merg er uit. 

 Dit verlengt zich daarbij zeer fraai. De uitgeholde stengelstukken 

 worden nu in een zinken bak op nat zand gelegd, en de onder- 

 einden met nat zand bedekt, waarop de bak gesloten wordt om 

 de ruimte vochtig en donker te houden. Den volgenden dag 

 ziet men de uitgeholde stengels alle geotropisch gekromd, som- 

 mige sterker, andere zwakker. Zoo toebereide stengels gedragen 

 zich dus als holle stengels van andere planten. 



In elk geval zal men dus de oorzaak der geotropische krom- 

 ming in de peripherische weefsels moeten zoeken. Daar deze nu 

 zoowel actief parenchym, als passief gespannen vaatbundels en 

 huid weefsel bevatten., voert hoemeister's proef niet tot een be- 

 slissend antwoord op de door hem gestelde vraag. 



Ik heb de behandeling van het boven aangehaalde verschil- 

 punt tusschen hofmeister en dutrochet tot nu toe verscho- 

 ven, daar het, hoewel een zeer belangrijk punt in hofmeister's 

 theorie, toch feitelijk van zijn overige waarnemingen min of 

 meer onafhankelijk is. 



Hoemeister sneed uit jeugdige organen overlangsch e sneden, 

 die zoo dun waren, dat alle of bijna alle cellen er in door het 

 mes geopend waren, en nam waar, dat ook in zulke fijne sneden 

 nog spanningen tusschen de ongelijknamige weefsels bestonden. 

 Hij scheurde den buitenwand der epidermis van bladen af; deze 



