( 64 ) 



en den groei was sedert dutrochet's publicatiën geheel verge- 

 ten geraakt; thans herleefde zij, om een der hechtste grondsla- 

 gen van de theorie van den groei te vormen. 



Sachs toonde aan, dat in groeiende weefsels de celwanden 

 door den inhoud der cellen gespannen en uitgerekt zijn, en dat 

 deze uitrekking in de oudere, volwassen deelen ophoudt. In snel 

 groeiende organen is deze uitrekking aanzienlijk, in langzaam 

 groeiende is zij geringer. Deze uitrekking der celwanden moet 

 noodzakelijk de afzetting van nieuwe celstof moleculen tussen en 

 de reeds bestaande versnellen, en dus den groei door intussus- 

 ceptie doen toenemen. Als een sprekend bewijs voor zijne leer, 

 voerde sachs aan, dat verwelkte plantendeelen niet groeien, voor 

 en aleer de turgor weer door opneming van water hersteld is. 

 Als verdere bewijzen moge nog aangevoerd worden, dat in de 

 partiaalzonen van een groeienden stengeltop de groeisnelheid 

 met de turgoruitrekking gelijken tred houdt, en evenals deze 

 eerst toeneemt, dan een maximum bereikt, om daarna allengs 

 af te nemen, terwijl beiden eindelijk tegelijkertijd ophouden *) ; 

 verder, dat door verdunde zoutoplossingen zoowel de turgor- 

 tinrekking als ook de groeisnelheid verminderd wordt, terwijl 

 sterkere zoutoplossingen beiden opheffen f. Tal van andere feiten 

 kunnen nog als bewijzen voor de theorie van sachs aangevoerd 

 worden. 



Deze theorie deed nu als van zelf de vraag ontstaan, of de 

 snellere groei aan de convexe zijde van zich krommende orga- 

 nen op dezelfde wijze van den turgor zou afhangen, ais de groei 

 dier organen in het algemeen. Het lag voor de hand, deze 

 vraag bevestigend te beantwoorden, en aan te nemen dat de 

 turgor aan den convexen kant onder den invloed der prikkels 

 zou toenemen, en zoodoende aldaar een versnelling van den 

 groei zou bewerken. 



Doch, hoe waarschijnlijk deze conclusie ook was, men bezat 

 geen middel om de vraag empirisch te beantwoorden, en de 

 vergelijking met andere, overeenkomstige bewegings verschijnselen 



*) Zie mijn opstel JJeber die Behnbarheit wacksender Sprosse. Arb.d. Bot. Inst. 

 in Würzb. 1874, Heft IV, p. 519 en Ursachen der Zellstreckuny 1877, p. 104. 

 f) Zie mijii opstel Ursachen der Zellstreckuny 1877, p. 52—58. 



