( 91 ) 



In de overige stukjes waren de krommingen minder regel- 

 matig. 



Uit deze beide proeven ziet men, dat de krommingen der 

 stukjes in water ten deele herstelbaar, ten deele onherstelbaar zijn, 

 en dus ten deele op een overschrijding der elasticiteitsgrens be- 

 rusten. De na opheffing van den turgor blijvende krommingen 

 zijn in de jongere deelen aanzienlijker dan in de oudere, en na 

 een verblijf van 2 uur in water grooter dan na een verblijf van 

 slechts 2 / 4 uur. 



Hetzelfde geldt, volgens eenige door mij genomen proeven, 

 mutatis mutandis, ook van andere groeiende organen. 



De oorzaak, zoowel van de weefselspanning als van de op- 

 krulling in water, berust op het streven van het centrale weefsel 

 om zich door wateropneming te verlengen. Dit weefsel is het 

 parenchym ; de epidermis, het collenchym en de vaatbundels 

 gedragen zich tegenover het parenchym bij dit proces passief. 

 7 au de juistheid van deze stelling heb ik mij door een aantal 

 proeven overtuigd, in welke stukjes van ranken volgens de meest 

 verschillende vlakken overlangs gespleten werden. Tusschen de 

 overige passieve weefsels bestaat slechts geringe spanning. Snijdt 

 men de beide collenchymstrengen van de voorzijde, elk afzon- 

 derlijk of met de tusschenbeide liggende epidermis, maar zonder 

 parenchym af, dan kromt zich zulk een lamel niet, ook in water 

 bijna niet ; is er ergens een weinig parenchym aangebleven, dan 

 kromt zich dit deel. Snijdt men van de onderzijde een strook 

 collenchym en epidermis af, dan kromt deze strook zich zwak, 

 en blijft ook in water zwak gekromd. Splijt men een rank 

 volgens een vlak loodrecht op 't mediaanvlak, zóó, dat de voor- 

 helft bijna al het parenchym, de achterhelft weinig parenchym, 

 maar bijna al het vaatbundelweefsel en het collenchym bevat, 

 dan rolt zich in water de voohrelft zeer sterk op, terwijl de 

 achterhelft slechts een zwakke kromming maakt. Gemakkelijk 

 zoude ik nog meerdere proeven kunnen aanvoeren, doch de 

 medegedeelde mogen voldoende zijn om te bewijzen, dat ook bij 

 de ranken van Sicyos in het parenchym de uitzettende kracht 

 huist, terwijl de overige weefsels door deze kracht passief worden 

 uitgerekt. 



De voornaamste punten, die door de in dit hoofdstuk beschre- 



