( 92 O 



ven proeven zijn bewezen, en in de volgende afdeelingen gebruikt 

 moeten worden, zijn de volgende: 



1°. De ranken van Sicyos angulatus onderscheiden zich van 

 andere ranken door hare buitengewone prikkelbaarheid ; hare be- 

 wegingen zijn in vele gevallen zoo snel, dat men ze met het 

 oog kan volgen (asa gray). 



2°. Deze ranken . vertoonen dezelfde verschijnselen van prikkel- 

 baarheid, nawerking en teruggaan na prikkelbewegingen, die ook 

 bij andere ranken bekend zijn. Haar epinastische kromming 

 begint echter aan de basis en niet, zooals gewoonlijk, aan den 

 top. Daarentegen vertoonen ze, ook na zeer zwakke prikkels, 

 het ook bij andere ranken waargenomen verschijnsel der //top- 

 krulling" in veel hoogere mate. 



3°. De onderzijde van het prikkelbaar deel der rank, in welke 

 de neutrale as der krommingen valt, wordt geheel door collen- 

 chym en vaatbundel weefsel ingenomen. Bij alle krommings- 

 verschijnselen verlengt zich dus steeds het geheele paren chym; 

 ook de zwakke vaatbundels en collenchymstrengen der bovenzijde 

 nemen daarbij in lengte toe. 



4°. Een chloornatriumoplosing van 1 pCt. verandert in korten 

 tijd de lengte der ranken niet; in 2 pCt. of hoogere concen- 

 tratiën worden de ranken korter. Zoowel in 1 pCt. als in 2 

 pCt. kunnen de ranken voortgaan te groeien. 



5°. Chloornatriumoplossingen van 4 en 5 pCt. maken de 

 meeste doch niet alle cellen plasmolytisch, en heffen den turgor 

 bijna, doch niet geheel volledig op. Om dit doel volledig te 

 bereiken, is dus een zoutoplossing van hoogere concentratie (b.v. 

 20 pCt.) noodig. 



6°. Na een niet te lang verblijf der ranken in zoutoplos- 

 singen kunnen deze zonder schade worden uitgewasschen. 



7°. De weefselspanning der ranken berust niet op een ver- 

 schil in groei der verschillende weefsels, maar op de sterkere 

 turgoruitrekking van het parenchym, tegenover de vaatbundels, 

 het colleuchym en de epidermis. 



8°. Wanneer in overlangs gespleten deelen van ranken de 

 door weefselspanning ontstane krommingen door opneming van 

 water worden versterkt, wordt hierbij de elasticiteitsgrens der 

 celwanden, soms in zeer hooge mate, overschreden. 





