( 113 ) 



het denkbaar, dat de rekbaarheid der passief gerekte weefsels zoo 

 plotseling toenemen kan? Deze rekbaarheid is een eigenschap der 

 celwanden. Noch de gecuticulariseerde wanden der epidermis- 

 cellen, noch de dikke wanden van het collenchyin, noch eindelijk 

 de protoplasmalooze ring- en spiraalvaten der vaat bundels maken 

 den indruk van voor plotselinge spontane veranderingen in hun 

 rekbaarheid vatbaar te zijn. 



Daarentegen weten wij door de beroemde onderzoekingen van 

 bhücke, dat in de gewrichten der bladstelen van Mimosa pu- 

 dica het parenchym de zetel van de oorzaak der bewegingen is ; 

 de veranderingen van het watergehalte der parenchymcellen ver- 

 oorzaken de bekende prikkelbewegingen van het kruidje-roer- 

 mij-niet. 



Evenzoo speelt bij de weefselspanning en bij den lengtegroei 

 het parenchym een actieve rol, de overige weefsels gedragen zich 

 daarbij tegenover het parenchym steeds passief. 



Uit deze beschouwingen volgt, dat de veronderstelling, dat 

 de rekbaarheid der passief gerekte weefsels bij groeikrommingen 

 zou toenemen, tot zeer gecompliceerde en onwaarschijnlijke voor- 

 stellingen leidt, terwijl een toeneming van de uitrekkende kracht 

 van het parenchym een uiterst eenvoudige verklaring der ver- 

 schijnselen kan geven. 



Oorzaak van zulk een toeneming der uitrekkende kracht van 

 het parenchym kan klaarblijkelijk alleen een toeneming van de 

 turgorkracht zijn, d. i. van de kracht, waarmede de inhoud wa- 

 ter uit zijn omgeving aantrekt. Noch een verandering in de 

 rekbaarheid van de celwanden van het parenchym, noch een ver- 

 hooging van den weerstand van het protoplasma tegen den door- 

 gang van het celvocht, zou zulk een toeneming kunnen verklaren. 

 De celwanden van het parenchym zijn, gelijk uit de aanzien- 

 lijke verlenging van mergprismen uit groeiende plantendeelen in 

 water blijkt, zoo uiterst rekbaar, dat een toeneming hunner rek- 

 baarheid de uitzettende kracht van het parenchym niet merk- 

 baar zou kunnen verhoogen; ook is zulk een verandering om 

 meer dan één reden even onwaarschijnlijk als een toeneming van 

 de rekbaarheid der celwanden van de passief gerekte weefsels. 



Een verhooging van den weerstand van het protoplasma 

 is op zich zelfs geenszins onwaarschijnlijk. Daar uit mijne 



VEESL. EN MEDED. AFÜ. NATUUR&. 2 (k ' KEE£S. DEEL XV. 8 



