( 114 ) 



vroegere onderzoekingen bekend is "*), dat deze weerstand 

 een vereischte voor het tot stand komen van den turgor is, 

 spreekt het van zelf, dat de grootte van dezen weerstand op de 

 grootte van den turgor een bepaalden invloed zal uitoefenen. 

 Bij een gegeven turgorkraeht toch, zal het van den weerstand 

 van het protoplasma afhangen, hoe groot de turgor zal kunnen 

 worden, d. i. welke maximale hoogte hij zal kunnen bereiken. 

 Een verhooging van den weerstand zou dus een vergrooting der 

 cellen mogelijk maken. 



Bij eenig nadenken ziet men echter allicht in, dat deze re- 

 deneering slechts voor bepaalde gevallen juist is. Denken wij 

 ons den weerstand van het protoplasma zóó groot, dat de elasti- 

 sche spanning der celwanden niet in staat is, vocht uit de cel 

 naar buiten te persen. Tn dit geval zal een vergrooting van den 

 weerstand van het protoplasma natuurlijk volstrekt zonder ge- 

 volg voor den turgor der cel zijn. Alle verschijnselen wijzen er 

 op, dat in het parenchym van groeiende cellen deze toestand 

 verwezenlijkt is. 



Door de medegedeelde beschouwingen verkrijgt ons vraagstuk 

 echter een hooger gewicht. Want het onderzoek naar het weefsel, 

 waarin de gezochte kracht zetelt, beslist tegelijkertijd over de na- 

 tuur dezer kracht Wij kunnen onze vraag dus zoo forrauleeren : 

 Is een toeneming van de turgorkraeht van het parenchym, dan wel 

 een vermindering van de elastische spankracht der passief uitge- 

 rekte weefsels, de oorzaak van de prikkelbewegingen der ranken f 



Wil men deze quaestie langs experimenteelen weg beslissen, 

 zoo bestaat daartoe, zoover mij bekend, geen ander middel dan 

 een mechanische isoleering der beide groepen van weefsels. Deze 

 scheiding, in de meeste gevallen praktisch niet of bijna niet uit- 

 voerbaar, kan bij de ranken van Sicjos bijna zonder moeite 

 worden ten uitvoer gebracht. 



Dit blijkt gemakkelijk uit hetgeen wij in ons III de hoofdstuk 

 over den anatomischen bouw van het bovenste gedeelte der 

 ranken hebben medegedeeld. Wij hebben toen gezien dat de 

 epidermis, het collenchvm en de vaatbundels der onderzijde, de 

 neutrale as der krommingen in zich opnemen, en dus bij deze 



*) Archivrs Néerl. VI, 1871, p. 117. 



