( 115 ) 



beweginge een ondergeschikte, waarschijnlijk geheel passieve, rol 

 spelen. Daarop volgt, naar boven toe, overal het parenchym, en 

 eerst aan den bovenkant vinden wij weer, onder de epidermis, 

 twee dunne collenchymstrengen en twee zwakke vaatbundels. 

 Deze zijn terweerszijden van de gleuf, die op den bovenkant 

 in het midden loopt, zóó geplaatst, dat men gemakkelijk door 

 een scherpe snede, evenwijdig aan de bovenzijde, de epi- 

 dermis, de beide collenchymstrengen en vaatbundels kan afsnij- 

 den, zonder al te veel van het parenchym weg te nemen. Dat 

 een klein gedeelte van het parenchym bij deze operatie verloren 

 gaat, is natuurlijk onvermijdelijk, het hindert echter bij de mede 

 te deelen proeven niet. Het is gemakkelijk, zich door mikro- 

 skopisch onderzoek van de afgesneden bovenlamelle, te overtui- 

 gen of werkelijk alle passief gerekte deelen op voldoende wijze 

 verwijderd zijn. 



Het is nu slechts de vraag, op welke wijze de zóó geope- 

 reerde ranken voor de te nemen proeven gebruikt kunnen wor- 

 den. Want, laat men ze in de lucht liggen, dan verwelken ze 

 zoo snel, dat ze weldra onbruikbaar zijn, en werpt men ze, om 

 de verdamping te voorkomen, in water, dan neemt het parenchym 

 dit op, en de rank rolt zich tot enge windingen op en wordt 

 daardoor meestal ongeschikt voor ons doel. 



Ook in deze moeilijkheid heb ik in het gebruik van zout- 

 oplossingen een middel gevonden om mijn doel te bereiken. 



In ons derde hoofdstuk hebben wij de inwerking van zwakke 

 zoutoplossingen op ranken leeren kennen, en gezien dat een 

 chloornatriumoplossing van 1 pCt. de ranken niet verkort, ter- 

 wijl een oplossing van hetzelfde zout van 2 pCt. wel een ver- 

 korting teweeg brengt. Tn beiden echter staat het leven der ran- 

 ken niet stil, integendeel, zij gaan daarin voort te groeien. 

 Hierop steunende, heb ik getracht een zoutoplossing te vinden, 

 die de weefselspanning van gespleten ranken niet verandert. 

 Hiertoe werden ranken in kleine stukjes gesneden, deze volgens 

 het mediaanvlak gespleten, zoodat beide helften aan het onder- 

 einde nog aan elkander verbonden bleven, en hierop de stukjes 

 in chloornatriumoplossingen van 1, l l / 2 , 2 en 3 p( 't. gebracht. 

 In de drie laatste zoutoplossingen verloren de stukjes terstond 

 de krommingen, die zij bij het splijten hadden aangenomen, in 



