( 122 ) 



het tot stand komen der prikkelbewegingen onnoodig, de oor- 

 zaak van deze bewegingen zetelt dus in het parenchym 



In verband met de beschouwingen, in het begin van dit 

 hoofdstuk medegedeeld; geven deze feiten ons het recht, om 

 de stelling uit te spreken : 



Bij de bewegingen der ranken tengevolge van prikkeling, 

 neemt de turgorkracht van het parenchym toe ; deze toeneming 

 is de mechanische oorzaak der bewegingen. 



Of de turgorkracht in alle cellen van het parenchym even 

 sterk toeneemt, of misschien in de cellen der bovenzijde sterker 

 dan in die der onderzijde, is een vraag, die door latere onder- 

 zoekingen zal moeten opgelost worden. 



Aan het slot van dit hoofdstuk wensch ik nog enkele feiten 

 mede te deelen, die tot het behandelde in verband staan. 



Ik heb getracht, de proeven met geopereerde ranken ook in 

 water in plaats van in zwakke zoutoplossingen te doen. fn dit 

 geval rollen zich de geopereerde deelen natuurlijk terstond zeer 

 snel op ; na verloop van geruimen tijd, ziet men ze echter weer 

 een deel hunner windingen verliezen; de snelle oprolling in het 

 begin was dus ten deele het gevolg van toeneming der weefsel- 

 spanning door het opnemen van water, ten deele van prikke- 

 ling, en bij langdurige rust ging deze laatste kromming weer 

 verloren. Aan zwak gekromde deelen gelukte het mij in eenige 

 proeven, door wrijven langs de onderzijde een snelle toeneming 

 der kromming te veroorzaken. Ook dit bevestigt dus de reeds 

 verkregen resultaten. 



Snijdt men een rank voorzichtig in stukjes van 2 Cm. lengte, 

 zoo treden er uit de wondviakten druppels water. Verwijdert 

 men deze en prikkelt men dan de stukjes door wrijven langs 

 de onderzijde, zoo krommen zij zich. Hierbij kunnen zij van 

 buiten geen water opnemen. Men mag aannemen, dat het paren- 

 chym, tengevolge der verhoogde turgorkracht, het water uit de 

 omliggende weefsels opzuigt, en zoodoende in staat gesteld 

 wordt de beweging tot stand te brengen. 



Reeds darwin wees op het feit, dat ranken, die zich om te 

 dikke steunsels gewonden hebben, aan haar bovenzijde talrijke 

 dwarsplooien krijgen. Ook bij Sicyos heb ik deze, soms zeer 

 diepe en op korte afstanden weêrkeerende, plooien herhaaldelijk 



