( 152 ) 



heid geheel denkbeeldig maken. Onder deze storende invloeden 

 noem ik o. a. deze, dat dikkere organen, die den turgor slechts 

 langzaam verliezen, daarbij soms een langzaam schommelende 

 beweging maken, vóór ze, geheel plasmolytisch, een constante 

 kromming aannemen. De oorzaak van dit verschijnsel is mij 

 onbekend. 



In de tabellen vindt men dus, als maat der kromming, steeds 

 de krommingsradiën in cM. opgegeven; hoe grooter de krom- 

 mingsradius, des te zwakker is natuurlijk de kromming. 



Ik ga thans over tot de beschrijving der proeven. 



I. Geotropische kromming van groeiende stengels. 



Jonge, volkomen rechte, bloemstelen met nog niet geopende 

 knoppen of inflorescentiën, werden in den tuin afgesneden, ter- 

 stond onder water gedompeld en zoo naar het laboratorium ge- 

 bracht. Hier werden de knoppen er afgesneden en eveneens de 

 ondereinden, zoodat de stukken een lengte van 10 — 20 cM. 

 behielden. Deze werden nu in een zinken bak horizontaal ge- 

 steld, door ze met het ondereinde in een schuinen wal van nat 

 zand te steken. De bak werd dan gesloten om de omgeving 

 der plantendeelen donker en vochtig te houden. Na eenigen tijd 

 werden de voorwerpen onderzocht, en telkens die, welke zich 

 het snelst gekromd hadden, voor de proef bestemd. 



In de volgende tabel vat ik de resultaten van eenige, op 

 verschillende dagen genomen, proeven samen; groote vergelijk^ 

 baarheid der verschillende exemplaren derzelfde soort lag niet 

 in mijn doel. De tabel bevat 1°. opgave van den tijd, gedurende 

 welken de bloemstelen in de horizontale stelling aan den invloed 

 der zwaartekracht waren blootgesteld, in uren en minuten; 2°. de 

 krommingsradiën na afloop van dien tijd, en die na een verblijf van 

 20 uur in de zoutoplossing ; 3°. het verschil tusschen deze beiden. 

 De temperatuur bedroeg 21 — 22° C. 



Van de 7 eerste soorten gebruikte ik jonge bloemstelen, van 

 Phaseolus multiflorus den jongen stengel van kiemplanten. 



