( 371 ) 



nog opmerken, dat, om dit te mogen doen, bewezen moest 

 worden, dat ƒ zeer klein is ten opzichte van N F {N F ) , 



daar de waarden van differentiaalquotiënten als - , enz. van 



deze laatste grootheid afhangen. Was alleen aangetoond, dat 

 /zeer klein is ten opzichte van N F , dan behoefde het nog 

 niet ten opzichte van N F — (N F ) s het geval te zijn. 

 De berekening van P x , enz. met behulp van : 



F=J\ 7 F (|— u, v —v, i—w, E, Pl , . . . pki ty 



levert geene moeilijkheden op. Voert men in plaats van £, ?/, £ 

 de grootheden ?— w, y—v, f — w als nieuwe veranderlijken in 

 en let men verder op (4), dan vindt men vooreerst: 



P m = ~Nh + Nu\P y = \Nh • (- Nv\P z = \Nh + Nw\ 



Verder wordt : 



- mN{f + *» + w 2) + n(f (I, ?, f, E. . .)( ^+^W. 



/l 1 



F . —mr 2 dX=z-mh 



het gemiddelde arbeidsvermogen van de voortgaande beweging 



eener molecule voor; het overblijvende deel I F E d X is het 



gemiddelde inwendige arbeidsvermogen van een deeltje. Dit 

 laatste zal eene functie van de temperatuur, dus van h zijn ; 



stelt men JF Edl = md(h), dan is d (h) het intramoleculaire 



arbeidsvermogen voor de massaeenheid van het gas. Den aard der 

 ingevoerde functie kan men uit proeven over de verandering der 

 soortelijke warmte van het gas met de temperatuur afleiden *), 

 Is die verandering 0, dan wordt & (h) eene linaire functie. 



R~ 

 2 



*) E. WIEDEMANN, fOGG. Jnn, Bd. 157. 

 VEBSL. EN MEDED. AID. NATUUKK. 2de KEEKS. DEEL XV. 25 



