( 325 ) 



van het ondergedompeld oppervlak van den scheepsromp, maar 

 voor elk element cl p daarvan w-maal de snelheid V van het 

 geheele schip. Voor het geheele schip is de weerstand uit deze 

 oorzaak 



1 



= - X inertie 



water X wrijving X ^ 2 X p, 2 .^;; 



Tn plaats van de snelheid n V in rekening te brengen, kan 

 men ook den factor n bij d p voegen en alzoo het element 

 van grootte veranderd denken, en de snelheid V constant over 

 het geheele oppervlak. De integraal van n 2 dp, uitgestrekt 

 over geheel het nat oppervlak van het schip, noemde rankine 

 het vermeerderd nat oppervlak Men duidt het veelal aan door 



P 



G, terwijl het nat oppervlak zelf slechts (3 is. — is dan de 



coëfficiënt van vermeerdering, afhankelijk van de scherpte van 

 het schip, en dien rankine voor de toepassing alleen afleidt uit 

 den vorm der horizontale doorsneden in het voorschip. 



Den coëfficiënt van wrijving neemt hij hier ter plaatse 

 aan = 0.0036 voor Engelsche eenheden (vierkante voeten en 

 voeten per secunde.) 



Aanvankelijk kwam hij tot dit getal door proeven van weis- 

 bach, met buizen waardoor water stroomde ; later vond hij dit 

 bevestigd door waarnemingen op schepen. 



Zijne formule voor den wederstand van het schip voor de 

 practijk wordt daardoor zeer eenvoudig; want bij eene snelheid 

 van 10 knoopen (dat is 10 minuutmijlen per uur of 5,145 

 meter per secunde), is de weerstand dan 1 Eng. pond per 

 vierk. Eng. voet van het vermeerderd oppervlak ; en voor an- 

 dere snelheden in reden als de quadraten derzeive. 



Ik zal tegen die theorie drie bedenkingen aanduiden. 



Vooreerst de beperking. 



Een Engelsch schip, de Greyhound, met een voorschip, lang 

 23.18 meter, voldoet aan rankine's bepaling voor snelheden 

 van 12 minuutmijlen per uur en minder. Toch toont bijlage 

 C, die eenige uitkomsten geeft van zeer naauwkeurige proeven 

 omtrent de kracht waarmede men dat schip door het water 



