DE SNIJTANDEN VAN MUS DECUMANUS, 



PROEVE EENER ONTWIKKELINGSGESCHIEDENIS VAN HET 

 TANDGLAZUUR 



Dr. Th. H. MAC GILLAVRY. 



Hoewel de nieuwere onderzoekingen onze kennis der vorming 

 van tandweefsels in menig opzicht hebben uitgebreid, leveren 

 ze mijns inziens nog niet het noodige om den onbevangen le- 

 zer in staat te stellen een keus te doen tusschen de twee lijn- 

 recht tegenover elkander staande beweringen, die de quintessens 

 uitmaken van elke theorie ter verklaring der vorming van tand- 

 glazuur. Terwijl voor een deel der waarnemers vaststaat, dat 

 de epithelium-cellen van het glazuurorgaan aan de zijde der tand- 

 papil, dus ter plaatse waar het tandivoor wordt afgezet, door 

 een glasachtig viiesje worden begrensd en de vorming van gla- 

 zuurprismen niet anders dan door uitzweeting door dit vlresje 

 heen, kan tot stand komen, ontkent de tegenpartij ten stellig- 

 ste het bestaan van dit viiesje en laat de glazuurprismen ont- 

 staan uit verkalkte glacuurcellen. 



Men ziet in, dat het meeningsverschil moeilijk grooter kan 

 gedacht worden. Bedenkt men verder dat de ontwikkelingsge- 

 schiedenis der tandweefsels een zeer rijke literatuur bezit en 

 dat de autoriteiten op dit gebied zoowel de eene als de andere 

 opvatting verdedigen, dan verkrijgt een proeve ter verklaring 

 van dit wel niet ongewoon, maar toch merkwaardig verschijnsel 

 eigenaardige aantrekkelijkheid. 



A priori is het onmogelijk dat hier, evenals dikwijls elders, 

 de waarheid in het midden ligt. Om dit goed in te zien, be- 



4* 



