f 63 ) 



tot de volgende beschouwing gekomen. De cellen die tegen den 

 bovenwand en het bovenste deel van den achterwand van het 

 glazuurzakje geplaatst zijn vermenigvuldigen zich door vorming 

 van dochtercellen, (fig. 4) ; ze dwingen daardoor de meer naar 

 voren geplaatste cellen vooruit te schuiven. Hetzelfde proces 

 doet zich voor bij hunne buren de odontoblasten, natuurlijk met 

 gelijk gevolg. De basis, waarmede de cylindercellen van het 

 glazuurzakje op de laag odontoblasten rusten was, ingevolge de 

 wijze van ontstaan van het glazuurorgaan, oorspronkelijk in 

 aanraking met het vaatvoerend bindweefsel. Aan de buitenzijde 

 van den hals van het glazuurorgaan vormt zich nu de boven 

 beschreven papillare laag, de voedster der glazuurcellen. Ten 

 opzichte dezer papillaire laag komen derhalve de oorspronkelijke 

 cellen van het inwendig epithelium in dezelfde positie als een 

 plant, die men met de takken in de aarde en met de wortels 

 in de lucht geplaatst heeft. Dat deze vreemde positie invloed 

 uitoefent op hunne vervorming tot vezels acht ik waarschijn- 

 lijk zonder dat ik nu reeds mogelijkheid zie een nauwer oor- 

 zakelijk verband tusschen beide verschijnselen aan te geven. 

 Ik wensch dan ook enkel de aandacht op dit punt te vestigen. 

 Het onderscheid tusschen gewone tanden en steeds door- 

 groeiende snijtanden van knaagdieren komt genetisch neer op 

 het volgende: bij den eersten aanleg van het glazuurorgaan 

 vormen zich in het bindweefsel, dat het afgesnoerde mond- 

 epithelium omgeeft, tepeivormige verhevenheden, die met bloed- 

 vaatlissen voorzien worden ; een dezer verhevenheden ontwikkelt 

 zich krachtiger dan de andere, overdekt zieh met een laag odon- 

 toblasten, die op hunne beurt het tandivoor vormen, en stelt 

 in den ge vormden tand de tandpulpa daar. Gebeurt het nu 

 dat de zich tot tandpulpa ontwikkelende papil het sterkst groeit 

 aan de zijde waar het glazuurorgaan ligt, dan wordt dit gedrukt, 

 waardoor het atrophieert en eindelijk voor zoo verre er nog iets 

 van overgebleven is bij de doorbraak van den tand uit de kaak 

 gelicht wordt. Dit is het lot dat het glazuurorgaan in den 

 regel te wachten staat. 



Schiet de tandpulpa bij het groeien echter zijdelings voorbij 

 haar glazuurorgaan, dan wordt ze op de plaats van aanraking 

 met glazuur bedekt, oefent echter geen drukking op dat orgaan 



