( «3 ) 



uit. Het glazuurorgaan ondervindt dan geen stoornis en blijft 

 functioneeren. Het gevolg is dat de tand de eigenschap ver- 

 krijgt om gedurende het geheele leven door te blijven groeien, 

 zoo als het geval is met de snij tanden der knaagdieren. 



Als de inwendige glazuurlaag, ABCD in fig. 7 en 10, op 

 de beschreven wijze gevormd is zijn de vezels van het gla- 

 zuurorgaan, die vroeger tusschen de knopvormende potoplasma- 

 cellen lagen, opgebruikt; de knopvormers liggen dan met hunne 

 cvlinder-mantels tegen elkander (fig. 7 boven P 3 ). Het schijnt, 

 dat thans de waarde van "V^-V,- toeneemt. Het vermogen 

 knoppen te vormen, blijven de protoplasma- cellen behouden; 

 de knopjes zijn echter thans veel kleiner dan vroeger (fig. 7 

 boven P, en tusschen P 3 en P 4 ). Nadat de buitenste gla- 

 zuurlaag hare normale dikte heeft verkregen houdt het vormen 

 van knoppen op. De glazuurcelien worden korter en dikker, 

 ze behouden aanvankelijk hunne kernen, de korrelige celinhoud 

 wordt homogeen en min of meer glashelder. De cellen ver- 

 krijgen een omhullend vlies, dat aan de naar het glazuur gren- 

 zende vlakte, een dik, glashelder deksel vormt. We zijn thans 

 op een afstand van 6 m. M van het worteleinde van den tand 

 verwijdend (fig. 7 P 4 ). Gaandeweg atrophieert nu de papil- 

 laire laag ; groote holten (lymphe-lacunen) vormen zich in haar 

 weefsel, fig. 8, P ; de cellen van het glazuurorgaan verliezen 

 hunne kernen (fig. 7 ter zijde van P 5 ) en atrophieeren tot 

 vezelige figuren, waartusschen vrije ruimte overblijven (fig. 8). 

 De glasheldere deksels smelten samen en vormen de cuticula 

 van het glazuur. Op de buitenzijde der cuticula treft men een 

 vezelige massa aan, het overolijfsel der gedegenereerde glazuur- 

 celien. Bij den men^ch komen de blijvende tanden naar bui- 

 ten, terwijl de geatrophieerde overblijfsels der glazuur-cellen de 

 cuticula nog als een geelbruine laag bedekken. Die laag levert 

 een bedding, waarop tandsteen met groote snelheid wordt af- 

 gezet. Bij het gebruik der tanden slijt echter de tandsteen en 

 hare onderlaag spoedig af, zoodat de cuticula naakt komt te 

 liggen. Bij de doorbraak van melktanden bij den mensch heb 

 ik iets dergelijks niet kunnen waarnemen. Het is zeer wel 

 mogelijk dat de schuring, die de melktanden bij het naar buiten 

 treden ondervinden, de pluis vormige bekleeding der cuticula 



