( 217 ) 



Diammonium- en Triammoniumplumieraat. 



Wanneer plum ierazuur in eene geringe overmaat van ammonia 

 wordt opgelost, de vloeistof zachtjes wordt uitgedampt en onder 

 een droogklok wordt weggezet, vormen zich somtijds klinoë- 

 drische kristallen van een zeer gemakkelijk oplosbaar en ver- 

 vloeiend zout. dat noodzakelijk eene triammoniumverbinding 

 moet zijn, omdat het door ontleding met zilvernitrast een tri- 

 zilverplumieraat geeft (zie later). 



Laat men de kristallen onder den exsiccator boven zwavel- 

 zuur staan, zoo verdwijnen ze weer en het residu droogt ein- 

 delijk tot eene amorphe gomachtige massa op. Deze verandering 

 berust op den overgang van het triammoniumzout in eene 

 diammonium verbinding ; het amorphe residu geeft namelijk, met 

 zilvernitraat ontleed, een wit dizilverplumieraat (zie later). 



Hemicalciumplumieraat . 

 C 10 H 9 oaO 5 +2H a O. 



Deze verbinding werd synthetisch verkregen door het samen- 

 brengen van 1 molecule plumierazuur en 1 molecule monocal- 

 ciumplumiera^t in waterige oplossing. Bij verdamping der zoo 

 verkregen vloeistof zetten zich zeer fraaie kristalletjes af, die 

 zich onder het vergrootglas voordeden als rozetten, uit hexago- 

 nale pinakoïden bestaande. De analyse van het zout leverde de 

 volgende uitkomsten op : 



0.4630 gram kalkzout verloren bij drogen op 120° C 

 0.0334 gr. bij verder verhitten op 160° C. nog 0.0295 gr. H, O 



en gaven later 0.0875 gr. CaC0 8 . 

 Hieruit vindt men : 





Gevonden. 



Berekend. 



H É 



13.6 



13.6 



Ca 



7.6 



7.6 



De oplosbaarheid van het zout in koud water is gering, na- 

 melijk V 20 o (^0° O.) In kokend water lost het echter gemak- 

 kehjker dan de andere calciumverbindingen van het plumiera- 

 zuur op. 



