[ 227 ) 



Ik heb mij alle moeite gegeven, om te bewijzen, dat de be- 

 doelde olie inderdaad cinnamylhydruur was, maar het is mij 

 niet mogen gelukken. De hoeveelheid er van was zoo gering, 

 dat aan eene analyse, of aan eene reiniging van het product 

 niet te denken viel. Bij verhitting met kaliumdichromaat 

 en zwavelzuur werd het in een kristallijn zuur omgezet, waar- 

 van ik alweder niet heb kunnen uitmaken of het inderdaad 

 benzoëzuur of kaneelzuur was; dit zal niemand verwonde- 

 ren, die bedenkt, hoezeer de physische eigenschappen van der- 

 gelijke stoffen, vooral die van het benzoëzuur door geringe 

 bijmengselen worden gewijzigd. Evenals cinnamylhydruur werkte 

 ook de bedoelde olie reduceerend op eene ammoniacale oplossing 

 van zilvernitraat. 



Een enkele maal heb ik bij verhitting afzonderlijke gedeel- 

 ten van het destillaat waargenomen, die den reuk bezaten van 

 benzophenon. 



Verschijnselen bij het smelten van plumierazuur met 

 eene overmaat van kaliumhydroxyd. 



Bij het smelten van plumierazuur (2 decigram) met ka- 

 lium-hydroxyd en een paar druppels water verkreeg ik eene 

 massa, die later met zwavelzuur oververzadigd en met aether 

 geschud, aan deze vloeistof eene zelfstandigheid afstond, die 

 bij verdamping van liet oplosmiddel ten deele kristalli- 

 seerde. De kristalletjes, zoo goed mogelijk geperst, gaven met 

 ijzerchloride de reactie van salicylzuur. Om hieromtrent zeker- 

 heid te erlangen heb ik de kleurverandering die eene met ijzer- 

 chloride bedeelde oplossing van zuiver salicylzuur onder bijvoe- 

 ging van toenemende hoeveelheden water onderging, vergeleken 

 met de verschijnselen welke de door mij verkregene stof onder 

 dezelfde omstandigheden vertoonde, en daarbij voikomeme iden- 

 titeit waargenomen. Ik meen dus de vorming van salicylzuur 

 bij het smelten van plumierazuur met kali als hoogst waar- 

 schijnlijk te mogen aannemen. 



