PERSISTENTIE DER MULLERSCHE GANGEN BIJ 



EEN VOLWASSEN MAN. 



DOOR 



J. A. BOOGAARD. 



Op het uitgestrekte gebied der natuurwetenschappen is er 

 zeker geen enkel deel waar niet in den loop der tijden dq be- 

 schouwingen der onderzoekers aanmerkelijke wijzigingen hebben 

 ondergaan. Vooral niet het minst was dit ongetwijfeld het 

 geval met de denkbeelden van hen, die bij voorkeur de afwij- 

 kingen van de zoogenaamde vormdrift, hetzij in de planten of 

 in de dierenwereld ; tot het onderwerp hunner studie maakten* 

 In het eerst lette men hoofdzakelijk, zoo niet uitsluitend, op 

 afwijkingen in het uitwendig voorkomen van planten of dieren 

 waarbij (vooral wat de laatste betrof) de fantasie ruim baan 

 had om allerlei punten van overeenkomst te ontdekken tusschen 

 de schijnbaar zoo grillige vormen, welke bij de zoogenaamde 

 //monsters" voorkwamen en het voorkomen van verschillende 

 dieren : ongeveer als kinderen, die in de zonderlinge vlammen 

 in marmer of kwasterig hout steeds onwillekeurig allerlei ver- 

 wrongen menschelijke gedaanten of ook we] diervormen meenen 

 te ontdekken. Ook wist men destijds veelal spoedig een aantal 

 oorzaken aan te geven door welke de waargenomen anomaliën 

 waren voortgebragt, een werk waarbij natuurlijk de helsche 

 machten eene zeer voorname rol moesten spelen. Later begon 

 men ook aan afwijkingen van inwendige deelen meer aandacht 

 te schenken, terwijl nu tevens de mythologische beschouwingen 

 in zooverre eenige wijziging ondergingen dat de christelijke 

 //duiver' voor de heidensche //natuur" moest wijken en men 

 in het algemeen monstrositeiten, hetzij van uit- of inwendige 

 deelen als spelingen der natuur (lusus naturae) voorstelde. 

 Eindelijk vond men in eene meer nauwkeurige kennis der nor- 

 male ontwikkelingsgeschiedenis den sleutel waardoor men in 

 staat was vele der in het eerst zóó raadselachtige afwijkingen 



