( 269 ) 



ontbreken, ter weerszijde van het benedenste gedeelte der wer- 

 velkolom twee klierachtige organen, de zoogenaamde woLFF'sche 

 ligchamen. Deze klieren monden elk door eene enkelvou- 

 dige uitvoeringsbuis, het woLFF'sche kanaal, uit in den sinus 

 urogenitalis. Later, te gelijk met het te voorschijn komen 

 der geslachtsklieren, maar daarmede niet onmiddelijk verbon- 

 den, ontwikkelen zich ook tnsschen deze en de woLFF'sche 

 ligchamen twee nieuwe parige deelen, de muller 1 sche gangen, 

 in het eerst als soliede strengen, weldra echter als werkelijke 

 kanalen aan de binnenzijde der woLFF'sche buizen gelegen, en 

 even als deze in den sinus urogenitalis uitmondende. Wanneer 

 eindelijk het geslacht van het embryo zich begint te kenmerken, 

 openbaart zich vooral ook een groot verschil in de latere lot- 

 gevallen der MÜLLEB/sche gangen. — Bij de vrouwelijke indi- 

 vidu's namelijk strekken deze kanalen tot vorming zoowel van 

 den uterus als van de tubae Fallopii en ook hun blaasvormig 

 boveneinde persisteert als zoogenaamde MÜLLEifsche hjdatide ; 

 bij het mannelijk geslacht daarentegen, verdwijnen de MÜLLEu'sche 

 gangen bijna geheel, nadat zij eerst nog aan hun benedeneinde 

 met elkander zijn versmolten. Dit benedeneinde kent men thans 

 onder den naam van uterus masculinus of sinus prostaticus. 

 Ook het andere einde der MÜLLER'sehe gangen pleegt zelden 

 spoorloos te verdwijnen ; men vindt het dan nog bij volwasse- 

 nen terug als een klein gesteeld blaasje tusschen testis en epi- 

 didymis; voor het overige verdwijnen deze kanalen geheel. 



Brengen wij deze bekende feiten uit de ontwikkelingsgeschie- 

 denis in verband met de hierboven beschrevene afwijkingen 

 dan kunnen wij de buizen, die in ons geval aan beide zijden 

 der wervelkolom tusschen het boveneinde der nieren en de pars 

 prostatica urethrae worden aangetroffen, nauwelijks als iets anders 

 opvatten dan als persisteerende Müller'sche gangen. 

 Hiervoor pleiten niet slechts hunne ligging en hunne als het 

 ware neutrale verhouding ten opzichte der nieren zoowel als 

 der testes, maar vooral ook hunne uitmonding in de pars pro- 

 statica urethrae. Beide deze punten maken het ook naar onze 

 raeening hoogst onwaarschijnlijk dat de bedoelde buizen als 

 overtallige ureteres zouden moeten beschouwd worden, dan toch 

 was het veeleer te verwachten, of dat zij met de nieren in eene 



