( 3«1 ) 



Het feit dat cellulose door planteneters wordt verteerd is 

 sedert nooit weersproken, maar tallooze malen bevestigd gewor- 

 den. In den nieuweren tijd is door henneberg, stohmann en 

 weiske aangetoond, dat ook de mensch dat vermogen, hoewel 

 in geringe mate bezit. 



De scheikundigen der proefstations hebben in de laatste tien- 

 tallen jaren een arbeid verricht die bewondering verdient. Door 

 hen zijn we in staat gesteld met cijfers aan te toonen dat de 

 cellulose in het voeder der planteneters een gewichtig voedings- 

 middel daarstelt en voor een aanzienlijk deel de uitgaven van 

 het organisme dekt. Tot toelichting wensch ik enkele korte 

 mededeelingen te doen die ik ontleend heb aan het Organfür 

 naturwissenschaftliche Forschung auf dem Geblete der Land- 

 wirthschaft. 



Wanneer men grashooi achtereenvolgens uittrekt met verdund 

 zwavelzuur, verdunde natronloog, alcohol, aether en water houdt 

 men een vezelmassa over, die vroeger cellulose werd genoemd, 

 later van hrnneberg en stohmann den naam Rohfaser heeft 

 ontvangen *). Die Rohfaser welken ik plantenvezel zal noemen 

 bevat nog aschbestanddeelen maar geen stikstof meer. Bij be- 

 handeling met jodiuin en zwavelzuur wordt ongeveer 60 pCt. 

 blauw gekleurd, de blauwe gedeelten zwellen op tot een pap. 

 de rest neemt een geelbruine kleur aan. 



Door elementair-analyse is gevonden dat deze plantenvezel, 

 na aftrek van aschbestanddeelen, bevat : 



C. H. o. 



46,34 pCt. 6,46 pCt. 47,19 pCt. 



terwijl de zamenstelling van zuivere cellulose is als volgt : 



44.44 pCt. 6,17 pCt. 49,39 pCt. 



Men weet dat de plantenvezel behalve cellulose andere licha- 

 men bevat, waarvan enkelen namen hebben ontvangen b. v. 

 Lignine, Suberine, Cutine, welke allen een hooger koolstofge- 

 halte bezitten dan cellulose. Het is Dr. stutzeb, gelukt, 



*) Zie voor nadere bijzonderheden het in den tekst aangehaalde tijdschrift, 

 Band XVIII, iV°. 3, die Rohfaser der Gramineen von Dr. a. stutzer. 



