(75 ) 



in zijne »Openbaringh 1638" n ) (in de laatste dagen van 

 December, zooals volgt uit hetgeen Waessenaer zegt op blz. 

 45 van zijne » Aenmerkinge"), beweerde daarin, dat Waes- 

 senaer's oplossing ongerijmd is, en hij op ongeoorloofde 

 wijze de vergelijking oplost. De nieuwe questie van Waes- 

 senaer schuift hij op J. Baptista, den autheur van het 

 Antwerpsche vraagstuk. En aan het einde biedt hij hem 

 »een vereeringhe van hondert Rijcx-daelders" , als hij zijn »ge- 

 nerael Regeltje maer kan tlioonen, welcke eer e dan, vande Ont- 

 bindinge, grooter proportie sal hebben, tot, de eer e van sijn 

 voor-gaende, als de beloofde vereeringh, tot een Mathematisch 

 punct". 



Omstreeks dezen tijd waarschijnlijk gaf Waessenaer nog 

 zijne afzonderlijke Quaestien 13 ) uit. 



7. Dit tegenschrift van Stampioen gaf aanleiding, dat 

 Waessenaer zijn tegenwerpingen wat hooger ophaalde. In 

 zijne » Aenmerkingen op den nieuwen Stel-Regel 1639" 13 ) 

 begint hij met de vorige geschriften van Stampioen te be- 

 schouweu, nadat hij eerst in het algemeen zijne bezwaren 

 had ontwikkeld tegen den algemeenen stel-regel zelven. 

 Daarop gaat hij de verschillende werken van Stampioen 

 na; bladz. 16 de Sinustafels van van Schooten, blz. 17 het 

 kort Bijvoeghsel en de Solutie der Questien, alle in § 3 op- 

 gegeven. 



Bladz. 30 geeft hij ons het Antwerpsche Vraagstuk, voor- 

 gesteld door Johan Baptista, Antwerp : ensis 1638, met de 

 Wis-constighe ontbindingh door Stampioen 1638 14 ), waar- 

 omtrent hij uit beide stukken bewijzen put, dat ook het 

 eerste stuk door Stampioen zelven is opgesteld. Hij wijst 

 aan, hoe verschillende der gegevens in het vraagstuk onbe- 

 paald, overtollig of onderling in strijd zijn, en hoe de ont- 

 binder daarvan niets bemerkt heeft, maar van die gegevens 

 alleen die heeft gebruikt, welke tot zijn doel dienstig waren, 

 en de overige onbepaalde naar zijn zin en behoefte heeft 

 bepaald. 



Blz. 49 volgt daarop het Problema Astronomicum et Ge- 

 ometricum 15 ), mede door Stampioen voorgesteld in 1638, 

 betreffende de schaduw van drie stokken. 



