( 106) 



[zij] niet min seer swaer sijn ende der selver solutien seer 

 dienstigh aen de gliene die haer sullen na volghen, om tot 

 ontbindinghe van veele andere te komen". 



Dat Descartes liet eerste vraagstuk kende en goed op- 

 loste is ons gebleken uit hetgeen boven in § 8 van den 

 »Mathematicien" is gemeld; dat hij ook met het tweede 

 vraagstuk bekend was, blijkt uit een brief, dien hij in 1643 [?] 

 aan Mersenne schreef [zie Lettres de Descartes, T. 3, N°. 

 79, page 458], waarin de volgende woorden voorkomen. 



Mais pour remarquer aussy Vindustrie de bien demesler les 

 equations, ie rien scache point de plas propre que celle des 

 trois bastons dont la solution na peut estre point encore passé 

 iusquen Bourgogne. Tres baculi erecti sunt ad perpendiculum 

 in horisontali plano, etc. 



Maar daar hij aan Waessenaer den l sten Februari 1640 

 schreef, dat deze hem zijne oplossingen der beide vraagstuk- 

 ken ter inzage zoude toezenden, zijn deze, zooals zij ge- 

 drukt werden, door Descartes zeker goedgekeurd. 



Verder geeft Waessenaer nog blz. 77 — 80 een herdruk 

 van hetgeen Stampioen oorspronkelijk had beweerd, maar 

 dat hij had »soecken te verduysteren in een seecker schan- 

 delijck boecx- || ken dat hy teghens deze uytspraecke [vande 

 Heeren Professoren] heeft uytghegheven" [het boekje van 

 Aanteek. 27]. 



En daarop blz. 81 — 86 »voLGHT||De uytspraecke vande 

 Heeren Professoren, || over 't voornoemde gheschil ghedaen". 



Over hetgeen blz. 87 en 88 voorkomt, spreken wij later. 



20. Descartes was niet zeer ingenomen met het vonnis 

 der Heeren Professoren en vond dit veel te zacht, zooals reeds 

 uit vorige brieven bleek [zie § 14 en 15], Er valt dus 

 niet te twijfelen aan de antipathie, die hij tegen Stampioen — 

 een karakter trouwens geheel in strijd met den vurigen, maar 

 eerlijken inborst van den Franschman — koesterde, en deze 

 openbaarde zich ook verder. Vooreerst uit de stappen, die 

 hij deed om te voorkomen, dat Stampioen onverhoeds bui- 

 tenslands eenige waardeering of steun, hoe gering ook, zoude 

 vinden. Daarover schreef hij aan pere Mersenne, den 6 den 

 Augustus 1641, een brief, dien hij den 16 den eindigde, en 



