(317) 



had roestvlekjes opgemerkt en men onderstelde, dat ijzer in 

 licht oxydeerbaren toestand in het alliage zou aanwezig 

 zijn. Daarenboven wezen de laatste analysen, naar verbe- 

 terde methoden, een samenstelling aan (o. a. een gehalte 

 van 1.3 a 1.4°/ ruthenium), die aan de vastgestelde eischen 

 niet geheel voldeed. Andermaal begaf zich onze Commissie 

 naar Parijs en overtuigde zich, dat de vlekjes slechts van 

 ijzer stamden, dat bij de bewerking aan de oppervlakte was 

 achtergebleven, en, na reiniging, onder de gunstigste voor- 

 waarde voor oxydatie, zich niet opnieuw vertoonden; en ter- 

 wijl de physische eigenschappen, waarop het aankomt, naar 

 hunne bevinding niets te wenschen overlieten, lag in de sa- 

 menstelling van het alliage voor hen geen grond, om de sta- 

 ven af te wijzen (Zie verslag Staatscourant 14 Juni 1878). 

 Later deed zich een moeilijkheid op van anderen aard. 

 Bij de vergelijking met den mètre des Archives verkregen 

 de Heeren Tresca, vader en zoon, zonder verplaatsing van 

 meters of mikroskopen, tusschen twee op elkander volgende 

 waarnemingen, soms plotseling verschillen van 2 ju en meer, 

 waarvan zij zich geen rekenschap wisten te geven. Onze 

 Commissie werd daarom uitgenoodigd, haren bijstand te ver- 

 leenen. De Heeren Bosscha en Oudemans (de Heer Stamkart 

 vergezelde hen ditmaal niet) gaven daaraan gevolg en kwa- 

 men, bij onderzoek, al spoedig tot het vermoeden, dat de 

 oorzaak schuilde in de mises-a-point, het » instellen ", zooals 

 wij het noemen, en eenige reeksen van bepalingen, met 

 wijziging der instelling voor iedere reeks, door den Heer 

 Oudemans ondernomen, lieten daaromtrent geen twijfel over. 

 't Strekt onzer Commissie tot eer, de bron der fout, waarop 

 de Fransche geleerden waren gestuit, zoo spoedig te heb- 

 ben aan het licht gebracht. Was zij daarmede niet opge- 

 heven, de fout is accidenteel, kan in iedere bepaling even 

 goed naar de eene als naar de andere zijde afwijken en 

 verdwijnt in de gemiddelde des te meer, hoe grooter het 

 aantal bepalingen is, met telkens veranderde instelling. Tot 

 de verkregen nauwkeurigheid droeg nog bij, dat 3 mètres 

 a traits (19, 23 en 27) met den mètre des Archives verge- 

 leken, ook onderling konden vergeleken worden. Zoo daalde 



