( 13 ) 



water ontstaat, wel hydratisch is, maar geene eenvoudige 

 samenstelling vertoont. Het trof mij dat Winkler in het- 

 zelve, na droging boven zwavelzuur en bij 100°, eene 

 hoeveelheid water vond, die ik berekend heb op ongeveer 

 0.2 Mol. — dezelfde hoeveelheid die ik in het kiezelzuur 

 (uit de kalische oplossing afgescheiden) gevonden heb. Het 

 is dus duidelijk, dat ook hier een colloïdaal hydraat ge- 

 vormd is, en dat geene eenvoudige formule hier te wach- 

 ten was. Uit Winkler's opgave leid ik af, dat de stof 

 tegenover alkaliën en alkalizouten een sterk absorbtievermo- 

 gen bezit, evenals dit aan het zwavelgermanium in hooge 

 mate toekomt. 



Merkwaardig is, dat het germaniumoxyde in water oplos- 

 baar is, en zich daaruit bij verdamping afzet. 



Het was de vraag of dit oxyd geen hydraat kon wezen. 

 Ik heb mij daarom eenig germaniumoxyd en -sulphuur ver- 

 schaft. Eene kleine hoeveelheid zwavelgermanium van Schu- 

 chardt zette ik om in zuiver germaniumoxyd en loste dit 

 in water op. Uit deze (ongeveer 150 CC) oplossing in eene 

 platinaschaal, had zich na eenige weken, bij gewone tempe- 

 ratuur, eene voor de analyse genoegzame hoeveelheid afgezet." 

 Het hing zeer sterk aan het platina aan. Het vertoonde 

 zich als mikroskopisch kleine kristalletjes, welker vorm zelfs 

 bij sterke vergrooting niet te bepalen was, zooals ook Winkler 

 aangeeft. De analyse echter bewees dat het geen water be- 

 vatte, maar uit geheel anhydrisch Ge 3 bestond. 383 mGr., 

 uit de waterige oplossing afgezet, werden tusschen papier 

 uitgeperst; zij verloren noch in droge ruimte, noch bij 65°, 

 noch bij 100° aan gewicht, en na gloeiing slechts 3 mGr. 



Het is niet hygroskopisch. 



Daar het germaniumoxyde, dat door zwavelzuur uit water 

 wordt afgescheiden, zwavelzuur terughoudt, scheen het niet 

 onmogelijk, dat het in een sterk zwavelzuur evenals tin- 

 oxydhydraat zwavelzuur binden kon ; maar eene proefneming 

 bewees, dat zulks geenszins het geval was. Het zwavelzuur 

 (ongeveer H 2 S0 4 + 4H 2 0) behield na schudding met 1 

 gram germaniumoxyd zijne sterkte volkomen. 



Het germaniumoxyd lost dus niet alleen anhydrisch in 



