(41 ) 



enkele op de schaal 1 op 50.000 ; in Zwitserland 1 op 

 100.000. 



Staring zelf had, wat betreft het Hertogdom Limburg, 

 de overtuiging, dat de schaal 1 op 200.000 te klein was. 

 Dit blijkt uit § 15 van zijn »Overzigt van hetgeen er voor 

 de geologie van Nederland verrigt is en nog te verrigten 

 valt", zijnde een verslag dd. 20 October 1860 aan den toen- 

 maligen Minister van Binnenlandsche Zaken en op diens last 

 gedrukt. Hij verlangde voor dat geologisch zoo belangrijk 

 gewest de schaal onzer topographische kaart 1 op 50.000. 



In 1876, toen de Regeering ook deskundigen geraadpleegd 

 had, werd de schaal 1 op 100.000 voorgesteld. 



Het behoeft geen breedvoerig betoog, dat eene grootere 

 schaal dan die onzer topographische kaart: 1 op 50.000, 

 voor de beschrijving van Nederland's bodem geene aanbeve- 

 ling verdient: 



1°. Uit liet oogpunt der kosten, daar de steenen van de 

 topographische kaart alle voorhanden zijn en dus voor eene 

 nieuwe geologische kaart wederom zouden kunnen dienen. 



2°. Omdat het grootste gedeelte van ons vaderland, uit 

 een geologisch oogpunt, eene betrekkelijk geringe verschei- 

 denheid aanbiedt tegenover de sterk geaccidenteerde terreinen 

 der naburen in het oosten en in het zuiden. 



3°. Omdat het zeer moeilijk wezen zal ten opzichte van 

 België en Pruisen eene bevredigende aansluiting van schaal 

 te verkrijgen. 



De geheele kaart van Nederland op de Pruisische schaal, 

 zou 242, die op de Belgische schaal 377 bladen vereischen. 

 Neemt men de schaal der topographische kaart tot grond- 

 slag en wil men voor de grensdistricten aansluiting van 

 schaal zoeken, zoo komen 18 grensbladen dier kaart in aan- 

 merking, waarvan eene dubbele uitgave op gewijzigde schaal 

 zou moeten geschieden, ten oosten tweemaal (1 op 25.000), 

 ten zuiden twee en een half maal grooter (1 op 20.000); 

 dus ongeveer 80 nieuwe bladen, die aan de 62 bladen der 

 bestaande topographische kaart waren toe te voegen. 



Aan eene dergelijke uitbreiding valt niet te denken. Men 

 bereikt daarmede toch geene doorloopende aansluiting, om- 



