( 170 ) 



van het met klem uitgesproken betoog gevoelde ik, dat 

 aan een afdoende weerlegging voor de vuist niet te denken 

 viel, en dat, tegenover de onjuiste voorstellingen, waarvan 

 het overvloeide, alléén een commentarius perpetuus (mijne 

 kritiek naast den herdrukten tekst) de waarheid tot haar 

 recht kon brengen. Mijn repliek was dan ook niet veel meer 

 dan een verklaring, die door het Handelsblad (dd. 4 April 

 1887) nog het best is weergegeven. Uitstel vroeg ik niet, 

 omdat mij alreeds gebleken was, dat de Vergadering daar- 

 toe slechts noocle zou zijn overgegaan. Ik meende boven- 

 dien, na het door mij uitgebracht advies, de beslissing veilig 

 aan de Vergadering te kunnen overlaten. 



Intusschen werd het voorstel der Commissie, het zij dan 

 met eene kleine meerderheid, aangenomen. Maar ik mag 

 mij daarom niet van repliek ontslagen rekenen, uit eerbied 

 alreeds voor de waarheid, waaraan is te kort gedaan, maar 

 bovendien om op te komen tegen den blaam, in het ant- 

 woord van den Heer Bosscha, én op de Eerste Klasse van 

 het Kon. Ned. Instituut én op de Afdeeling voor Natuur- 

 kunde, in het bijzonder op den Heer Stamkart, geworpen. 

 Ik zal mij bepalen tot punten, die den lezer nog wel zullen 

 voor den geest staan, en den commentair. tot het leveren 

 waarvan ik op de Vergadering verlof vroeg en verkreeg, 

 wanneer aanleiding daartoe zich mocht opdoen, zonder tus- 

 schenkomst der Afdeeling aan die leden doen toekomen, op 

 wier belangstelling ik mag rekenen en op wier oordeel ik 

 prijs stel. 



Uit mijn advies leidt de Heer Bosscha drie punten van 

 beschuldiging af: 



1. Schending van het Koninklijk Besluit van 15 Mei 1876 ; 



2. Het wegvoeren van den kolonialen meter N°. 27; 



3. Het Koninklijk Besluit van 21 Februari 1883, hou- 

 dende de benoeming van een Commissie van drie Hoog- 

 leeraren der Polytechnische School tot het vervaardigen van 

 kopieën van meter N°. 19. 



