( 299 ) 



nog levende Selachiërs en Ganoïden, de eenige zijn, die 

 » ongelijkhelftige" staarten bezaten, voor een ander, een nauw- 

 keuriger inzicht in deze zaak plaats heeft moeten maken. Ook 

 al doet de staart der beenige visschen zich bij eene eerste 

 beschouwing als » gelijk helftig" voor, is er geen enkele been- 

 visch, die niet inderdaad heterocerk is. Afbeeldingen van 

 praeparaten van staarten van embryonen of jongen van de 

 zeenaald (Syngnathus), van den stekelbaars (Gasterosteus), 

 van den kleinen grondel (Gobius), van den aal (Anguilla), 

 van den spiering (Osmerus) en van den haring (Clupea) 

 toonen duidelijk aan, dat al deze staarten heterocerk zijn; 

 zij doen echter tevens zien, dat de beenige stukken, op 

 welke de stralen der staartvin rusten, bij die verschillende 

 geslachten van Teleostiërs zeer verschillend in vorm en in 

 aantal zijn. Omtrent de morphologische beteekenis dezer 

 beenige stukken verkeert men nog steeds meer of min in 

 het onzekere Huxley's meening, dat die stukken zouden 

 bestaan uit twee gedeelten van verschillende morphologische 

 waarde, werd in den laatsten tijd opnieuw door Ryder 

 besproken. Deze meent een bewijs voor de juistheid van 

 Huxley's opvatting in de struktuur van den staart van An- 

 guilla gevonden te hebben, zooals deze door hem waargeno- 

 men werd bij een vischje van dat geslacht van ongeveer 

 60 m.m. lengte. Ryder deelt mede, dat hi] tot het on- 

 derzoek van Anguilla gekomen was door de overweging, dat 

 als de stukken, waarop de stralen der verschillende ono-e- 

 paarde vinnen (rug-, staart- en aarsvin) ingeplant zijn, on- 

 derling homodynaam (seriaal homoloog — Ryder) zijn, 

 men het bewijs daarvan het gemakkelijkst op het spoor zal 

 komen bij het onderzoek van een visch, bij welken — zooals 

 bij den aal — die verschillende vinnen uitwendig geheel on- 

 gemerkt in elkander overgaan. Rydur vond zich in die 

 hoop niet teleurgesteld. De aan de twee laatste wervels bij den 

 aal vastzittende beenstukken blijken elk te bestaan uit twee an- 

 dere in de lengterichting met elkander vergroeide. De op twee 

 na laatste wervel heeft in het door Ryder onderzochte ex. 

 een eenigszins grootere lengte ; deze wervel is voorzien van 

 één bovensten (neurapophyse) en van twee onderste bogen 



