(124) 



venlijnen van dezelfde grondlijn; bovendien bestaan nog 

 andere merkwaardige betrekkingen tusschen de lijnen van 

 dit metaal. In 1881 hervatte hij dit onderwerp en vroeg 

 naar de waarschijnlijkheid, dat de verhouding van twee 

 grootheden, die willekeurig tusschen twee vaste grenzen 

 verbreid zijn, zamenvalt met eene gegevene breuk. Aan 

 het antwoord op die vraag toetste hij het ijzerspectrum en 

 kwam tot een in hoofdzaak negatief resultaat; hij twijfelt 

 er wel niet aan, dat er eene wet is, die de verdeeling der 

 spectraallijnen beheerscht, doch meent, dat die wel slechts 

 in bijzondere gevallen overgaat in de wet der harmonische 

 verhoudingen. 



Later, in 1885, heeft Balmer zonder theoretische be- 

 schouwing naar de empirische formule gezocht, die de wa- 

 terstoflijnen zou omvatten en vond daarvoor eeue zeer een- 

 voudige betrekking, waaraan de waarnemingen van Huggins 

 en Cornu vrij goed voldoen. De formule heeft echter geene 

 theoretische beteekenis, verklaart dus het verschijnsel niet. 



Niet tevreden met het zoeken naar homologieën in de 

 verschillende spectra, heeft men ook getracht eene voldoende 

 theorie van het verschijnsel der spectraallijnen te geven. 

 Hiertoe dienden o. a. de theoriën van Stoney, E. Wiedemann 

 en Schuster. Zij loopen tamelijk uiteen, zijn niet altijd 

 voldoende duidelijk en leiden vooralsnog tot geen bevredi- 

 gend resultaat. 



Van meer belang zijn de bijzondere hypothesen, die tot 

 de verklaring der spectraallijnen den weg banen. 



Men kan bij de studie der lineaire spectra twee wegen 

 inslaan : vooreerst kon men trachten empirische betrekkingen 

 te vinden tusschen de golflengten der spectraallijnen van 

 hetzelfde spectrum of tusschen die van verschillende spectra. 

 Cornu meent, dat slechts op deze wijze resultaten te ver- 

 krijgen zijn. Doch de methode opent een onafzienbaar veld 

 van getallen-combinatiën, waarin men zonder gids rond- 

 doolt, en de kans, dat men de ware combinatie maakt, wordt 

 uiterst gering. De straks genoemde physici Balmer en Grïïïï- 

 wald zijn de eenige, die hierbij op succes kunnen wijzen, al 

 hebben hunne eenvoudige formules geen theoretische waarde. 



