( 134 ) 



voorstellingen eene besliste keuze te doen, al helt hij blijk- 

 baar tot de juiste over. 



Tot zijn eigenlijk onderwerp komt de Heer Hoorweg in 

 §10. Hier en in § 11 tracht hij door graphische con- 

 structies eenige door anderen verkregen sphygmographische 

 krommen als gevolg van meervoudige terugkaatsingen te ver- 

 klaren. Zonder het welslagen van deze poging in twijfel 

 te willen trekken, meenen wij toch op hare zwakke zijde 

 te moeten wijzen. De schrijver geeft namelijk niet aan, 

 hoe de afneming der intensiteit als gevolg der terugkaat- 

 singen en der wrijving door hem in rekening is gebracht. 

 Waar het proeven van anderen geldt, over wier toestellen 

 men niet te beschikken heeft, is een zekere willekeur niet 

 te vermijden, maar een eigen experimenteel onderzoek zou 

 toch over dit punt allicht meer licht kunnen verspreiden. 



In Hoofdstuk III geelt de schrijver verslag van zijne 

 eigen proeven. Door middel van een caoutchouc-ballon, 

 die met de hand wordt samengeknepen, wordt het vocht 

 stootsgewijs voortbewogen door een caoutchouc-buis, waarop 

 twee luchtkussens geplaatst zijn, die door luchttransport 

 twee op een cylinder schrijvende hefboompjes in beweging 

 brengen. De eigenaardigheid van den toestel bestaat voor- 

 namelijk daarin, dat het oogenblik der sluiting van de me- 

 talen kleppen, vóór en achter den ballon, in de geregis- 

 treerde kromme wordt aangegeven door een inductie- vonk, die 

 door het papier slaat. Uit de analyse der kromme leidt de 

 schrijver af, dat de verheffing in het neerdalende deel van 

 de sluiting der klep achter het kunsthart, de nagebootste 

 valvulae semilunares, afhangt» In Hoofdstuk IV wordt de 

 zooeven besproken kromme vergeleken met die, welke men 

 door middel van het luchttransport van de menschelijke 

 carotis kan registreeren. Ook in deze wordt door middel 

 van een inductie-vonk het oogenblik der sluiting van de 

 valvulae semilunares aangeteekend, en wel door den stroom 

 te sluiten telkens wanneer de tweede hartstoon gehoord 

 wordt. De schrijver komt hierbij tot de uitkomst, dat het 

 zoogenaamde dicrotisme een klepgolf is en ontwikkelt alle 

 gronden, waarom die verheffing niet aan een teruggekaatste 



