( 179) 



lend, maar voor elk hunner bepaald en in voldoende mate 

 constant is. Bij de daardoor ontstaande glycosen hebben wij 

 ons niet op te houden. Alleen zij herinnerd, dat het bedrag 

 van het draaiend vermogen na de inversie bij saccharose en 

 bij raffinose blijkt in niet onbelangrijke mate afhankelijk te 

 zijn van de wijze waarop deze plaats heeft gehad, zoodat het 

 noodig is, daarvoor steeds een bepaald voorschrift in acht te 

 nemen ; eveneens, dat de draaing na inversie met de tempera- 

 tuur in vrij sterke mate varieert, wat, gelijk bekend is, bij de 

 rechtsdraaing der oorspronkelijke koolhydraten, niet merkbaar 

 het geval is, zoodat het noodig is, of steeds bij eene zelfde 

 temperatuur te polariseeren, of van eene correctietafel gebruik 

 te maken. Met inachtneming van deze en nog andere voor- 

 zorgen, geeft de Duitsche instructie — of Dr. Scheibler, 

 dien wij meenen als den auteur der methode te mogen aan- 

 merken — de volgende formulen : 



5188 P I 



S (procentisch saccliarosegehalte) = 



R (procentisch raffinosegehalte *)) = 



0.845 

 P—S 

 1.85 



waarin P de rechtsdraaing in wateroplossing (normaalge- 

 wicht 26,048 gram) en I de polarisatie dierzelfde waterop- 

 lossing na inversie, met omgekeerd teeken, beduidt. 



Dat de methode zeer goede uitkomsten kan opleveren, wordt 

 in de instructie zelve door eenige voorbeelden gestaafd: 



kunstmatige 



mengsels van 



gaven bij onderzoek: 



Saccharose 



Raffinose 



Saccharose 



Raffinose 



97.0 pCt 



3.0 pCt. 



97.02 pCt. 



2.98 pCt 



91.0 » 



9.0 » 



90.99 » 



8.95 » 



85.0 > 



15.0 » 



85.06 » 



14.97 » 



Hoe gunstig deze cijfers ook spreken, Scheibler ver- 

 trouwt toch de methode niet geheel en verlangt ze slechts 

 toegepast te zien in de gevallen, waarin de hoeveelheid 

 raffinose meer dan 1 / 3 pCt. zou bedragen, d. i. wanneer de 



*) Hier is de raffinose watervrij bedoeld. 



