( 201 ) 



Bestaat e nu uit twee deelen, nl. e' de thermodynamische 

 energie en P de potentiaal der uitwendige krachten, dan 

 vindt men : 



tf—Tt1l+pV=: C — P 



of: bij afwezigheid van uitwendige krachten moet de dicht- 

 heid in de ruimte zoodanig zijn, dat de thermodynamische 

 potentiaal standvastig zij. 



Dat dan ook p (de druk) in de ruimte standvastig moet 

 zijn, blijkt o. a. als men (4) aldus transformeert: 



^(e-Tjtri) = Cg-p. 



In verband met de vergelijkingen (1), (2) en (3) blijkt, 

 dat p als een constante moet behandeld worden. 



Zijn er uitwendige krachten, en heeft P dus een waarde 

 van de coördinaten der punten in de ruimte afhangende, dan 

 vinden wij p niet standvastig, maar 



Vdp = —dP 

 of 



dp = — QdP 



een vergelijking, in de hydrostatica bekend. 



Het geval, dat in e behalve q ook afgeleiden van (j ten 

 opzichte van de coördinaten voorkomen, een geval dat strikt 

 genomen telkens zal voorkomen als de densiteit in de ruimte 

 niet overal gelijk is, is in de vorige vergadering besproken. 



De voorwaarde S J (/ (e — 2# r}) dk gelijk nul, leert echter, 



behalve de minimumwaarde, ook de maximumwaarde kennen. 



Zijn er dus meerdere oplossingen, dan moet die genomen 

 worden, welke de integraal de kleinste waarde geeft. 



Zoo zal bijv. (3) leeren, dat bij een niet dissociëerende 

 stof de densiteit zoo verdeeld is, dat 



p V — ƒ p d V = constant. 



Dit kan, als er geen uitwendige krachten werken of het 



