( 258 ) 



Behalve de verschillende hydraten, kunnen ook de beide 

 componenten zelve in vasten toestand nevens vloeibare com- 

 plexen bestaan. Zoo loopt de oplossingslijn van ijs in de op- 

 lossing van CaCl 2 , van het kryohydratische punt ( — 55°) 

 tot het smeltpunt van ijs; de oplossingslijn van watervrij 

 CaCl 2 begint bij ± 260° om te eindigen in het smeltpunt 

 van CaCl 2 =t 720°. Bij de laatste kunnen slechts oplossin- 

 gen behooren, die meer H 2 bevatten dan de vaste stof; bij 

 de eerste daarentegen slechts oplossingen, die meer CaCl 2 be- 

 vatten dan de vaste stof (ijs). Uit dit oogpunt beschouwd, 

 vormen dus de vriespuntslijnen, van oplossingen van CaCl 2 

 zoowel als van andere zouten, alle voorbeelden van den 

 nieuwen tak der oplosbaarheidslijn, waarvan de bestaanbaar- 

 heid voor hydraten voor 't eerst bij Ca Cl 2 . 6 H 2 O bleek. 



De Heer Roozeboom heeft verder de dampspanningen der 

 verzadigde oplossingen bepaald, tusschen 0° en 205°. Hier- 

 door heeft hij voor de verzadigde oplossingen van het 6 e 

 hydraat eene tweede gevolgtrekking kunnen bevestigen, die 

 uit de formule van van der Waals af te leiden is omtrent 

 de wijze waarop de evenwichtsdruk van het stelsel : vast, 

 oplossing, damp: met de temperatuur verandert. Beschouwt 

 men namelijk de oplossingen die meer water bevatten dan 

 het vaste hydraat, dan zou, naarmate men van lagere tem- 

 peraturen tot het smeltpunt van het hydraat voortschrijdt, 

 de dampdruk eerst moeten toenemen, daarna tot aan het 

 smeltpunt moeten afnemen. In de graphische voorstelling zou 

 dus de lijn (p, t) twee takken vertoonen ter weerszij van 

 eene temperatuur, behoorende bij een drukmaximum. 



Het bestaan dier twee takken was door den Heer Rooze- 

 boom reeds vroeger aangetroffen bij verschillende gashydraten, 

 doch bij geen der bestudeerde gevallen kwamen die takken 

 tegelijkertijd voor. De dampspanningslijn van het systeem 

 met het 6 e hydraat vertoont nu echter beide takken, omdat 

 men hierbij, van vrij slappe oplossingen uitgaande, tot het 

 smeltpunt geraken kan. Evenwel is de tak van de afnemende 

 spanningen zeer klein. 



Deze bizonderheid stemt echter overeen met de voorwaar- 

 den, waardoor de temperatuur van het drukmaximum bepaald 



