( 409 ) 



basische sulfaat met zijn tienvoudig gewicht aan water, 

 voegt onder gestadig roeren zooveel zoutzuur toe, dat de 

 massa opgelost is en daarna de ter precipitatie van het 

 zwavelzuur noodige hoeveelheid chloorbaryum. Nadat zich 

 het baryumsulfaat heeft afgezet, filtreert men de vloei- 

 stof door dierlijke kool en giet haar, na bekoeling, on- 

 der voortdurend roeren in eene verdunde oplossing van am- 

 monia in water. Hierbij kan men, bij gedeelten werkende, 

 zich door den reuk laten leiden en zoolang met de toevoe- 

 ging van het zure vocht voortgaan, als bij het omroeren 

 de reuk van de ammonia nog even duidelijk voor den dag 

 komt. Het is niet raadzaam, omgekeerd te handelen en de 

 ammonia bij het zure vocht te gieten, tenzij de oplossing 

 van het zout zeer verdund zij, omdat dan lichtelijk uit de 

 oplossing van het gemakkelijk oplosbare neutrale hydro- 

 chloraat eene zekere hoeveelheid van het basische hydro- 

 chloraat kan ontstaan, dat zich met de afgescheidene cupreïne 

 vermengt, later door het ter uitspoeling dienende water 

 wordt opgelost en op die wijze verloren gaat. 



De verkregene neerslag wordt nu zoo snel mogelijk met 

 behulp van den BuNSEN'schen toestel afgefiltreerd en met 

 koud water uitgewasschen. De doorloopende zwak ammo- 

 niakale vloeistoffen behoeven niet te worden weggeworpen. 

 Door verdamping daarvan en latere toevoeging van eene 

 kleine overmaat van ammonia, verkrijgt men daaruit weder 

 een neerslag van cupreïne, die, ofschoon gekleurd, zeer goed 

 tot de bereiding van sommige cupreïne -zouten kan dienen. 



Bij de beschrevene bewerkingen bemerkt men al spoedig, 

 dat cupreïne, in vergelijking van de meer bekende kina- 

 alkaloïden, veel grootere neiging vertoont om zich onder 

 den invloed van verschillende invloeden te kleuren en te 

 ontaarden. Herhaalde bewerkingen van hetzelfde preparaat 

 (verdamping en oplossing) voeren doorgaans tot het resul- 

 taat, dat de massa geelachtig, bruin- of roodachtig, ten 

 laatste bijna zwart wordt gekleurd. Dit schijnt vooral plaats 

 te grijpen onder den invloed van oxydeerende zuren, zooals 

 salpeterzuur en chloorzuur, en van alkaliën, althans onder 

 den invloed van ammonia. Somtijds verkrijgt men door het 



VEESL. EN MEDED. AID. NATUUEK. 3<ïe EEEKS. DEEL V. 27 



