, , . (Pf d*f f éPf 



verstaat rnen er den determinant 



( 193 ) 



A"/ c uit en heeft <p' in A' k nog altijd het oorspronkelijke 

 teeken. 



Uit het bovenstaande volgt, dat de covariant van Hesse 

 alleen dan voor alle waarden der veranderlijke het tegen- 

 gestelde teeken hebben kan, als alle wortels van f onbe- 

 staanbaar zijn; dit kan dus alleen voorkomen bij een vorm 

 ƒ van even graad. 



Wil men eindelijk weten, welk teeken boven het oor- 

 spronkelijke genoemd is, dan moet men den covariant cp 

 nader bepalen. Is ƒ een binaire vorm in Xj en # 2 , dan 



/ *f y 



d x^ d x. 2 2 \d x 1 d x 2 J 

 der tweede differentiaalquotienten onder. In het bijzondere 

 geval ƒ = x l F, waarbij F weer homogeen in x x en x 2 is, 

 is de waarde van <j> voor het punt x l =. door een negatief' 



/dF\2 



vierkant, nl. — ( ] voorgesteld en dus steeds negatief. 



\dx 2 J 



Bij de algemeen aangenomen bepaling van qp is het oor- 

 spronkelijke teeken dus het negatieve, zoowel voor even als 

 oneven n. 



De hier verkregen uitkomst omtrent het teeken van cp in 

 de bestaanbare wortelpunten van ƒ is een uitbreiding van 

 een langs geheel anderen weg door Dr. F. Gerbaldi uit 

 Rome bewezen stelling (Rendiconti del circolo matematico di 

 Palermo, deel III, blz. 22). 



— De Heer J. A. O. Oudemans doet eene mededeeling 

 over den tegenwoordigen stand der onderzoekingen betref- 

 fende de afstanden der vaste sterren tot het zonnestelsel. 

 Die afstanden worden, zoo als bekend is, gevonden door de 

 bepaling der j aarlij ksche parallaxis. Van slechts 39 ster- 

 ren kan men zeggen dat het bedrag dier parallaxis met 

 eenige nauwkeurigheid bepaald is ; gedeeltelijk zijn dat zeer 

 heldere sterren, gedeeltelijk sterren met eene groote eigene 

 beweging. Spreker vermeldde dat als men deze sterren naar 



VEESL. EN MKDED. A*D. NATUURK. 3 dc Rfc.EK.8. DEEL VI, 



13 



