( 407 ) 



Er dient dus eene vervorming bedacht te worden, welke op 

 de verschillende (16 2 , 8 4 ) toegepast, de verschillende (18 3 , 9 4 ) 

 doet kennen. 



Is a eene lijn eener (2?? 2 , w 4 ), en bevinden zich onder de 

 met haar verbonden lijnen b, c, d, e twee gescheiden paren 

 die geene lijn gemeen hebben, b.v. de paren b, c en d, e, 

 dan verkrijgt men eene (2 (n — 1) 2 , {n— 1) 4 ) door a weg te 

 laten en de punten bc en de toe te voegen. 



Yormen b, c, d, e geen twee onafhankelijke gescheiden 

 paren, maar b. v. de gescheiden paren b, c en b, d, dan 

 wordt b gesneden door de lijn a met de punten ac,ad, ae, 

 door de lijn e met de punten ae, ce, de en nog door twee 

 lijnen f en g, die elk van a en e gescheiden zijn; b ver- 

 keert dan in hetzelfde geval als voorheen a, zoodat wegla- 

 ting van b onder toevoeging der punten af en eg wederom 

 eene (2 (n — 1) 2 , (n — 1) 4 ) doet ontstaan. 



Zijn daarentegen slechts de lijnen d en e gescheiden, zoo- 

 dat d door a, b, c en de lijn h, de lijn e door a, b, e en 

 i gesneden wordt, dan verkrijgt men eene (2 (w — 5) 2 , (w — 5^), 

 wanneer men de lijnen a, 6, c, d, 6 weglaat en het punt 

 hi aan de figuur toevoegt. Deze vervorming kan natuurlijk 

 alleen voorkomen, als n ^ 10. 



Verwijdert men dus uit eene (2n 2 , w 4 ) de gescheiden pun- 

 ten bc, de, terwijl de lijn a met de punten ab, ac, ad, 

 ae aan de figuur wordt toegevoegd, dan ontstaat eene cf. 

 (2 (n + 1) 2 , (n + IU). 



Wordt uit de (2rc 2 , n é ) het punt hi weggelaten, terwijl 

 men de lijnen a, b, c, d, e met de punten ab, ac, ad, ae, 

 bc, bd, be, cd, ce, dh, ei in de figuur opneemt, zoo ont- 

 staat eene (2 (n -f- 5) 2 , {n -f 5) 4 ). 



Alle cf. (2 w 2 , w 4 ) kunnen bepaald worden, zoodra de ver- 

 schillende (2 (n — 1) 2 , (n — 1) 4 ) en (2 (n — 5) 2 , (n — 5) 4 ) bekend 

 zijn. 



Kampen, 23 Mei 1880. 



