( 422 ) 



staat deze in het midden van het veld ; zijn er twee, dan 

 staat de tweede, doorgaans zwakkere, mediaan daarboven; 

 zijn er drie, dan staan zij in ééne mediane lijn, of in een 

 scheven driehoek, of wel, de twee bijgekomene staan lateraal 

 boven den eersten ; zijn er vier, dan komt er eene bovenste 

 bij, en staan alle in eene smallere of breedere ruit. Indien 

 nu het getal nog grooter wordt, dan komen de nieuwe, ac- 

 cessore, vaak kleine dorens, in de door mij waargenomen 

 gevallen, altijd weder boven de vroegere voor: hetzij dat 

 de bovendoren vervangen wordt door een paar laterale en 

 dus alle in een langwerpig rond komen te staan, of dat de 

 bovendoren op zijne plaats blijft en daarboven als het ware 

 een nieuwe kring wordt gevormd. Juist het omgekeerde, 

 nl. het accessoor zijn der onderste dorens vau eene aldus 

 vermeerderde groep, heeft Miquel bij zijn Af. Zuccharinii, 

 ofschoon niet geheel duidelijk, beschreven. Deze vermeer- 

 dering der centrale dorens, buiten den oorspronkelijken kring, 

 is, uit een morphologisch oogpunt, eenigzins raadselachtig. 

 Het heeft er nog het meest van, dat het wijst op de 

 vorming van een zijtakje uit den knobbel, dat dan meest 

 naar de bovenzijde, eene enkele maal (bij M. Zuccharinii 

 Miq.) aan de benedenzijde zou ontstaan. Eene tegenstelling 

 tusschen de beneden- en bovenzijde vinden wij ook in de 

 ontwikkeling der normale dorens, die doorgaans het krach- 

 tigste zijn aan die benedenzijde, zoowel wat de centrale 

 als wat de randdorens betreft, maar somwijlen juist omge- 

 keerd. Nu en dan ziet men den ondersten centraaldoren 

 kleiner dan de anderen ; en bij M. dichroacanthus Miq. 

 zijn de bovenste randdorens tot het dubbele langer dan de 

 onderste. 



De diameter van het volwassen cephalium levert, gelijk 

 wij zagen, bij de onderscheidene soorten geen groot verschil 

 op; terwijl de opgaaf der hoogte voor het oogenblik veelal 

 slechts de strekking kan hebben om van lieverlede tot de 

 kennis van de natuurlijke grens der hoogte voor elke soort 

 te naderen. Meer positieve kenmerken leveren de borstels, 

 hun aard, grootte, kleur, en verspreiding op. 



Het meest in het oog vallend verschil, dat de bloemen 



