( 426 ) 



in zijne nieuwe uitgaaf van het Handboek van Fokster, 

 in 1886. Laboüret heeft aan de groepen, waarin de sleutel 

 van Miqtjel de Melocacti verdeelde, namen gegeven, en tevens 

 de volgorde veranderd, zonder dat echter eenig voordeel van 

 die verandering blijkt. Eene betere verandering dan de door 

 hem gemaakte zou geweest zijn, de laatste afdeeling van 

 den sleutel van Miqtjel, bevattende de soorten zonder cen- 

 traaldorens, voorop te plaatsen, en verder de volgorde te 

 behoudeü. Dan ware, wel is waar, de verdeeling kunstmatig 

 gebleven, maar in elk geval eene meer geregelde opklimming 

 van het eenvoudige naar het meer samengestelde verkregen. 

 Waarom Miqtjel zelf in zijn sleutel die eenvoudigste groep 

 achteraan heeft geplaatst, terwijl hij in de eerste groep, met 

 centraaldorens, naar het getal van deze, en vervolgens naar 

 dat der rand-dorens, in 't algemeen opklimmend te werk gaat, 

 is niet duidelijk ; in elk geval zet hij echter deze soorten 

 voorop bij de rangschikking der beschrijvingen in het werk 

 zelf, waarin naar eene natuurlijke rangschikking gestreefd 

 wordt. De oorzaak, waarom men niet liever deze volgorde 

 dan den kunstmatigen sleutel gevolgd heeft, komt mij voor 

 daarin gelegen te zijn, dat Miqtjel die volgorde niet nader 

 gemotiveerd heeft, en zij, bij den eersten opslag, eenigszins 

 vreemd schijnt. Eerst bij nadere studie ziet men het streven, 

 om in 't algemeen van het eenvoudige naar het meer samen- 

 gestelde op te klimmen, maar met omkeeringen en verschui- 

 vingen, om in ander opzicht verwante vormen bij elkander 

 te brengen. Miqtjel zelf beschouwt het als een voorloopige 

 proeve, maar het is zeker, dat hij in die proeve althans 

 den weg naar de natuurlijke verwantschap gewezen heeft. 



De aansluitingen zijn van te verschillenden aard, om daar- 

 aan, in eene eenvoudige rangschikking der soorten achter 

 elkander, eene duidelijke uitdrukking te geven, en vaak ook 

 van te subtielen aard, em er duidelijk beschrijfbare kenmer- 

 ken van groepen aan te ontleenen. Bovendien missen wij 

 vau de meeste nog de beschrijving van bloem en vrucht: 

 welke organen, al kunnen zij hier, reeds om deze reden alleen, 

 niet op den voorgrond worden gesteld, toch, als zij bekend 

 zijn, in anders twijfelachtige gevallen van verbinding of 



